Hield Belcampo eigenlijk van poëzie? Het stipendium dat zijn naam draagt is de afgelopen drie keer uitgereikt aan dichters (al publiceerde de laatste winnaar Nyk de Vries ook drie romans). Belcampo schreef zelf drie, vier versjes. In De eerste Nederlandse tiftie (1983) noteerde de schrijver desondanks een beetje nukkig: ‘een dichter ben ik niet’. Ik vermoed vooralsnog dat hij niet veel op had met vrije verzen, al is het bewijs dat ik opvoer broodmager.
lees verder ›
Bij ons hangt op het toilet een ingelijste kopie uit een straatnamenkwartet met daarop de bepruikte kop van Pieter Langendijk (1683 – 1756). Onder zijn geboorte- en sterfdatum staat ‘Tekende damastpatronen, geschiedschrijver van Haarlem’. Ik maak daaruit op dat de maker van het spel geen Nederlands heeft gestudeerd. Anders had hij zich de schrijver van o.a. het geestige Don Quichot op de bruiloft van Kamacho wel herinnerd. Pieter Langendijk dankt de vermelding op een Amsterdams straatnaambord aan zijn faam als (toneel)schrijver. Dat hij daarnaast niet onverdienstelijk punniken kon en werkte aan een geschiedenis van Haarlem die nooit voltooid, laat staan uitgegeven werd, is voer voor scriptieschrijvers. Wij mogen het meteen weer vergeten. Als uw leraar Nederlands in uw dromen bij u komt spoken, kunt u volstaan met het antwoord ‘toneelschrijver, vooral bekend om zijn Wederzijds huwelijksbedrog en Don Quichot op de bruiloft van Kamacho. lees verder ›
Deze week rolt van de pers: het speciale Gerrit Komrij-nummer van Tzum. Met bijdragen van Kees van Kooten, Alexis de Roode, Chrétien Breukers, Maarten Inghels, Paul van Capelleveen, een interview met bibliofielen Willem van Twist en Filip Marsboom, het Artistiek Bureau met Komrijiana en Coen Peppelenbos over de homoseksualiteit in het werk van Komrij. Een echt bewaarnummer!
Ook de vertrouwde rubriek van Arthur Japin is er weer en samen met vier nieuwe ZKV’s van A.L. Snijders.
Tzum is te bestellen bij Uitgeverij kleine Uil of is verkrijgbaar bij de betere boekhandel (€6,50)
Voskuil look-a-like?
Wie het werk van de schrijver J.J. Voskuil (1926 – 2008) kent, zal bij het lezen van de debuutroman De verzopen katten en de Hollander van Detlev van Heest veel gelijkenissen ontdekken. Nog meer dan in bijvoorbeeld de romans van Minke Douwesz. In de voorpublicatie van de debuutroman werd het al duidelijk: Voskuil is een groot voorbeeld voor de debutant geweest. Van Heest correspondeerde met Voskuil, die ook zijn werk beoordeelde. Uiteindelijk draagt hij zijn debuutroman zelfs aan hem op. De foto van Bert Nienhuis op de achterflap van De verzopen katten en de Hollander, waarop Van Heest met zijn kat Kootje poseert, lijkt zowaar angstvallig op een portret van Voskuil met diens kat. Maar in hoeverre heeft Van Heest een eigen geluid? lees verder ›
Noach in het golfslagbad
Marjolijn van Heemstra (1981) debuteerde onlangs vrijwel ‘out of the blue’, dat wil zeggen zonder eerder echt gepubliceerd te hebben, met de bundel Als Mozes had doorgevraagd. Waarschijnlijk was dit debuut als zoveel poëziedebuten onopgemerkt voltrokken, ware het niet dat Van Heemstra bekende (Arie Boomsma, Henkjan Smits, Frits Bolkestein) en minder bekende Nederlanders (haar kapper) zover wist te krijgen een gedicht uit haar bundel voor de camera voor te lezen, deze leuke filmpjes op een website zette en daar veel pers mee haalde. Een dichteres die het niet nalaat zichzelf op de kaart te zetten dus. Maar wat blijft er van de gedichten over als ze niet gedragen worden door bekendheden op bewegend beeld? lees verder ›
Op verzoek van de fotograaf is de foto weggehaald. De foto is hier te zien.
De Amerikaanse thrillerschrijver Dennis Lehane gefotografeerd door Johannes Abeling. De foto is duidelijk in het verlengde van dit literaire genre geënsceneerd. Donkere steeg met blinde muren. Een plek ver genoeg van het stadsgewoel. Hier kan geruisloos gewurgd worden, ook overdag. De schaduw op de muur doet het natuurlijk goed en de vage putdeksel is haast te mooi om niet gephotoshopt te zijn. Wurgen en putdeksel, daar zit alleen nog wat haastig gesleur tussen. Het hele décor onscherp, versterkt de suspense. Scherpe focus enkel op het gezicht. Een vriendelijke blik.
En dan gebeurt er iets zeldzaams, ik merk dat de man op die foto mij heel sterk aan het observeren is. Het lukt me bijna niet meer om naar die man te kijken. Ik kan alleen nog maar via hem naar mijzélf kijken. En hij weet al iets over mij. Er kan ook mij van alles overkomen.
AMSTERDAM - Onder prominente oud-sporters en topcoaches is de eensgezindheid groot: er moet snel een minister van Sport komen. Maar de politiek is minder enthousiast over de steeds terugkerende pleidooien van Cruijff, Hiddink, Van den Hoogenband, Krajicek en Schenk. (VK 16 april)
Ik moet toegeven dat het mij verbaasde. Thuis volgen we de kampioensstrijd tussen Twente en Ajax alsof het gaat om het voortbestaan van de wereld. Als mijn zoontje op zaterdagochtend scoort, schreeuw ik harder dan Dustin Hoffman in de dentale martelscene uit de Marathonman. lees verder ›
Centraal in de documentaire Sporen van Vasalis van regisseur Willem van der Linde staat haar huis in Roden. Tegenwoordig gelegen aan een ringweg, want elk gehucht heeft een ringweg nodig, maar vroeger enigszins buiten het dorp in een klein bosje verscholen. Dat huis komen we niet in. De door Lejo Siepe geïnterviewde vrienden van Vasalis en auteurs die haar bewonderden cirkelen om het huis heen. Bij de presentatie van de dvd vroeg ik aan Siepe of ze geen toestemming hadden gekregen om binnen te filmen. Dat hadden ze wel, maar uiteindelijk zijn die beelden gesneuveld bij de montage. Het huis op afstand is symbool geworden voor de ongenaakbare dichteres die wars was van interviews. lees verder ›