Er komt geen normaal mens in voor
Het leek de laatste tijd goed te gaan met het korte verhaal. Ooit werd het beschouwd als ‘het stiefkind van de literatuur’, maar de laatste jaren kwam daar verandering in. Zo stelde Joost Zwagerman een veelgeprezen bloemlezing samen met de beste korte verhalen uit de Nederlandse en Vlaamse literatuur, werd het tijdschrift De Tweede Ronde omgetoverd tot KortVerhaal en is er de website shortstory.nu, een initiatief van schrijver Ton Rozeman. Maar begin deze maand kwam er een kentering in al het positieve nieuws rondom het korte verhaal. Het bestuur van de Libris Literatuur Prijs besloot om voortaan alleen nog maar romans te bekronen. Het korte verhaal valt buiten de boot. Het bestuur zwicht dus voor de boekhandelaren en uitgevers die ieder jaar vrezen voor een slecht verkopende prijswinnaar, want verhalenbundels en bestsellerlijsten gaan nog steeds niet samen. En zo lijkt het korte verhaal weer terug bij af. Alle reden om aandacht te besteden aan twee debutanten die onlangs een verhalenbundel publiceerden: Mohana van den Kroonenberg en Thijs de Boer. Ik begin met het debuut van Van den Kroonenberg, Moorddiner. Later volgt op de website de recensie van Vogels die vlees eten van debutant De Boer. lees verder ›
Aangezien we de laatste jaren het vliegtuig naar Italie nemen, moet ik duidelijke keuzes maken in de boeken die ik graag wil lezen. Een week Toscane en een week in Umbrie, heerlijk uitrusten. Het betekent dat ik ongeveer 10 boeken zal meenemen. Wat neem ik dit jaar mee?
lees verder ›
Erik Nieuwenhuis is een lange man die in een overvol café zijn best doet om niet op te vallen. Dat is nog best lastig als in dat café je eerste boek gepresenteerd wordt. Dan sta je in het middelpunt en daar is de schrijver van Woordsoep niet zo van. Hij nodigt een hoop mensen uit die spreken in de veronderstelling zelf gevrijwaard te worden van de aandacht.
Oké, een interviewtje dan. Niet te lang.
Er zijn twee soorten geïnterviewden die de microfoon uit de handen van de interviewer trekken. De eerste soort staat de microfoon niet meer af. De tweede soort probeert de rollen in het interview om te draaien. Dat lukt even.
A. L. Snijders kijkt af en toe met een goedmoedige blik in het rond. Ja, zijn oud-leerling kan schrijven, maar hij deugt ook nog als mens lijkt hij te willen zeggen of misschien wil ik dat alleen maar zien, die vaderlijke zegen. En vanaf nu zijn ze collega’s.
Maar laten we niet te verheven doen. Er is tomatensoep en champignonsoep. Zijn er genoeg lepels? Wie snijdt het stokbrood?
Erik Nieuwenhuis, schrijver van Woordsoep, bracht ooit zijn vrouw op de bakfiets naar het stadhuis en het huwelijk houdt nog steeds stand, dus waarom zou je dan niet op de bakfiets naar de presentatie van je debuut gaan in café Wilhelmina. En ja, waarom ook niet. Toet literair Amsterdam (F. Starik) en IJsselstreek (Lammert Voos) was aanwezig in de buurtkroeg aan het J.J. Cremerplein. lees verder ›
Het ironische van de ironie
Toen Ronald Giphart nog jong was (1993) bracht hij onder het pseudoniem Arnold Hitgrap, samen met Eric de Koning (Coen Reidingk) en Brett Tanner (Bert Natter) Kwadraats Groot Literair Lees Kijk Knutsel en Doe Vakantieboek uit. Een prachtig samenraapsel van literaria: een feuilleton, puzzels, foto’s, een borduurpatroon van W.F. Hermans, Maarten ‘t Hart aankleedpoppetjes en noem maar op. Bijna twintig jaar later verschijnt de glossy Volgens Renate Dorrestein, het eerste blad in een reeks Volgens waarin diverse schrijvers hun eigen blaadje mogen maken. In het Dorresteinnummer een puzzel, een recept (wie Dorresteins oeuvre een beetje kent, wist dat die rubriek niet zou ontbreken), veel foto’s van het Boekenbal met debutante Franca Treur, columnpjes, een interview met de uitgever van Dorrestein, Dorrestein over Schotland (wie Dorresteins oeuvre een beetje kent, wist dat dat land niet zou ontbreken), een quiz en noem maar op. lees verder ›
Als het goed is, had je rond je veertiende een leraar Nederlands die literatuur en voetbal met één snelle haal van zijn culturele hakmes van elkaar scheidde. Voetbal was voor klootjes, literatuur de weg naar Kennis en Beschaving. Ik was een gedweeë leerling.
Als ik mijn beste vriend bel, neemt hij meestal na vier keer op. Als het langer duurt, kan dat twee dingen betekenen. Beste vriend is met zijn vrouw uit eten en uiteindelijk neemt een hijgende oppas op. Of het is woensdagavond en Beste Vriend neemt na een zesvoudig belsignaal op met een somber ‘Ik wist wel dat jij het was. Niemand anders zou het in z’n kop halen om middenin de finale van de UEFA-cup te bellen.’ Mijn tekst bestaat in zo’n geval in een gemompeld ‘O sorry, is er voetbal op? Alweer?’ Waarna nog meer verontschuldigingen en de belofte dat ik later nog eens terug zal bellen. Het gaat te ver om te zeggen dat ik me daarna echt schuldig voel. Eerder jaloers. Ik zou graag deel uitmaken van de internationale broederschap van voetbalmannen. Maar als de grenswachter tussen Birma en Thailand mij hoopvol aankijkt en ‘Olan Oentela’ zegt, duurt het bij mij wel even voor ik erop kom dat hij ‘Holland Huntelaar’ bedoelt. lees verder ›
Een nazaat van Couperus’ uitgever L.J. Veen kocht in 2007 de omvangrijke en zeer gevarieerde collectie Louis Couperus van antiquariaat Schuhmacher, waar Max en Wilma sinds 1963 aan hadden zitten bouwen. Over de achtergronden van deze verzameling schreef Wilma Schuhmacher een petite histoire. Betrekkelijk stilletjes is Ruud Veen blijven sleutelen aan Couperus, waarover hij nu een indrukwekkende website heeft laten maken. Alle boeken zijn secuur beschreven en alle banden zijn afgebeeld. Veen beschikt over originele brieven en contracten uit de familie-uitgeverij. Voor het eerst schenkt er iemand met praktijkervaring uit de drukkerij aandacht aan de technische kant van het boek, zodat verschillende bindoplagen en omslagvarianten zichtbaar worden. Heel zichtbaar worden ook de (indertijd niet zo populaire) luxe-uitgaven van Louis Couperus, zoals De ode en Het snoer der ontferming. Mooi!
Hoe kunst de tijd kan overwinnen
Je moet maar durven om Rembrandt tot een van de hoofdpersonen van je werk te maken. Hij is de schilder in De schilder en het meisje van Margriet de Moor. Het meisje is Elsje Christiaens. Ze komt uit Jutland en heeft een lange barre tocht gemaakt naar Amsterdam, in de zeventiende eeuw ‘the place to be’. Zij zoekt haar oudere zus in de machtigste stad van de Republiek, maar ze vindt haar niet. Op 3 mei 1664 kruisen de wegen van Rembrandt en het meisje elkaar. lees verder ›
