Deze zomer verschijnt het vijftigste nummer van Tzum. De komende tijd zullen we wat interviews uit het archief van de papieren Tzum online zetten. Het onderstaande interview met Herman Franke werd in 2004 gepubliceerd in Tzum 26. Eerder deze week werd bekend dat de schrijver op zaterdag 14 augustus overleden is aan de gevolgen van prostaatkanker.
Maarten Dessing interviewde Franke naar aanleiding van zijn boek Notulen.

Eigenlijk wil Herman Franke niet praten over zijn pas verschenen bundel Notulen. Ieder woord van uitleg zou de krachtige suggestie die in elk van de 56 zeer korte verhalen zit, teniet doen. Wel is hij bereid uitgebreid verantwoording af te leggen over het genre van het ultakorte verhaal, zijn oeuvre dat na de romans De verbeelding en Wolfstonen met een nieuw hoogtepunt is verrijkt of het risico dat hij steeds opnieuw wil nemen. Iedere vraag is voor Herman Franke (55) aanleiding om nauwgezet en integer bij zichzelf te rade te gaan.

De verhalen in Notulen hebben een gemeenschappelijke sfeer. Hoe zou je die omschrijven?
‘Beklemmend, een beetje vals soms, maar ook gevoelig en vooral intens. Steeds gaat het om woorden, gedachten en gevoelens die langs elkaar heen glijden, en steeds is liefde de inzet. De personages doen een poging om tot elkaar te komen, of ze zijn al uit elkaar maar doen hun best om bij elkaar te blijven. Zoals alle mensen hebben ze moeite om hun gevoel om te zetten in woorden en elkaar relationeel en emotioneel goed te begrijpen. Dat zal ook nooit helemaal lukken, want het grote raadsel is niet dat mensen elkaar moeilijk begrijpen, maar dat ze denken dat ze elkaar wél goed begrijpen. Iedereen voelt en denkt op een unieke manier, omdat iedereen een eigen, heel persoonlijke geschiedenis en eigen, vaak bizarre rationalisaties en senteminten heeft. Het is normaal dat mensen strijd met elkaar voeren over wat ze denken en voelen en dat hun innerlijke werelden elkaar maar voor een deel vertrouwd zijn.’ lees verder ›