Op zaterdag 2 oktober wordt een tentoonstelling in WG Kunst geopend van de beeldsonnetten van Ted van Lieshout. Van Lieshout maakt deze bijzondere gedichten al enige tijd. In de verzamelbundel Hou van mij staan er enkele afgedrukt. Nog niet eerder werden de sonnetten geëxposeerd. lees verder ›
De website is vrij basic, maar alles wat erop moet staan staat erop: Kees ‘t Hart heeft een website waarop hij een mooi overzicht geeft van zijn werk en zijn leven. Onder het tabblad ‘archief’ ook twee gedichten en wat recensies. Bij het rijtje nog niet aanklikbare links zien wij ook al deze sympathieke site.
Van Kees ‘t Hart verscheen onlangs de bundel Engelvisje & andere verhalen.
Twaalfhonderd euro kost het manuscript met werk van de nog jonge Anna Blaman (1905-1960). Onder haar eigen naam Jo Vrugt schreef de 24-jarige schrijfster een verhaal dat gedateerd is op ‘R’dam/ 5 Dec. ’29′. Het 21 bladzijden tellende verhaal bleef lang op de plank liggen en werd pas in 1962 posthuum gepubliceerd in het tijdschrift Ruimte. lees verder ›
Misschien is Mama Tandoori een beetje een uitzondering tussen de nominaties van de NS Publieksprijs. De roman van Ernest van der Kwast wordt goed verkocht, maar is nog geen mega-bestseller. Als het aan de schrijver en zijn moeder ligt, komt daar verandering in. Filmpjes en speciale tekeningen worden ingezet om mensen naar de site van de NS te lokken. Bij de NS Publieksprijs wordt aan de auteurs gevraagd of zij zich actief inzetten voor hun eigen campagne. Het lijkt erop of Ernest van der Kwast dat als enige doet.
Op zijn website schreef Van der Kwast onlangs: ‘Mijn moeder wil overkomen uit Canada voor de NS Publieksprijs 2010. Tenminste, als mijn uitgever haar ticket betaalt. Alsook 40% van de royalty’s, die ze nog altijd niet heeft gezien. Mijn uitgever is zijn leven niet zeker. Maar dat is de rest van Nederland ook niet meer sinds de NS Publieksprijs-nominatie.’ Opgepast dus.
Vandaag voegde de schrijver de onderstaande filmpjes (met Jörgen Raymann eindelijk in een overtuigende rol) toe aan zijn campagne: lees verder ›
Jan Siebelink, originally uploaded by De Wintertuin.
Alles draait om verwachting. Van de nieuwslezer achter zijn desk zien we slechts de bovenste helft. Zou het nieuws anders worden als je weet dat Rob Trip onder de desk een rokje aan heeft of een slip met tijgerprint? Ja, dan wordt het nieuws anders. Zullen de honderdduidenden lezers van Knielen op een bed violen niet lichtelijk geschokt geraakt zijn door de uitleg van de betere masturbatietechnieken voor de vrouw. Pauw en Witteman leken wat te leren en tafelgast Ella Vogelaar wilde meteen naar huis om de technieken uit te proberen. Deze wetenschap en ook de gebaren die de schrijver maakte ter ondersteuning van zijn betoog houden me nog enigszins af van het lezen van Het lichaam van Clara, de nieuwste Siebelink. Er moet eerst iets gewist worden uit mijn geheugen.
We hadden gewaarschuwd kunnen zijn door deze foto. Keurige man die Siebelink. Had leraar Frans kunnen zijn op een middelbare school. Die kekke schoentjes verraden echter de decadent, de bon vivant. In het vervolg willen wij alleen totaalshots.
Ieder huisje heeft zijn kruisje
Eerder dit jaar riep de schrijfster Sanneke van Hassel het bestuur van de Libris Literatuur Prijs op om zich wederom te beraden over het nieuwe reglement dat het had ingevoerd. Bij de nieuwe editie van de prijs mogen verhalenbundels niet meer meedingen. Deze is nu alleen nog maar bestemd voor romans. Van Hassel, zelf schrijfster van twee verhalenbundels, maakte zich boos. En terecht – maar het bestuur kwam niet terug op zijn besluit. Nu heeft ze zelf een roman geschreven. Een statement? Dat niet. Het verhaal kwam nu eenmaal beter tot zijn recht in romanvorm, zo is op te maken uit een interview dat een dagblad afgelopen week met de schrijfster had. lees verder ›
Annemieke Houben heeft van haar gouden idee een website gemaakt: NadePiep. Ze plaatst hier ingesproken berichten op oude, soms gevonden cassettebandjes. Meestal zijn het volmaakte vreemden die een boodschap achterlaten na de piep, anonieme bellers die alleen even laten weten dat ze niet op het feestje komen en geen behoefte hebben aan contact. Een keurige heer: ‘Het was een kort gesprekje dat ik in gedachten had, maar je bent er niet, dus stellen we het even uit.’ Een vrouw vindt na vijf jaar een geleende schrijfmachine terug. Een beschonken man: ‘Ik hou van jou enne… ik bel morgen.’ Alle berichten zijn gelijk, volgens Houben, maar sommige berichten zijn meer gelijk dan anderen, natuurlijk. Een naamloze Gerard Reve laat namelijk viermaal een prachtig bericht achter.
Een originele roman over Nijinsky
In de meeste van zijn romans toont Arthur Japin een voorliefde voor tamelijk obscure geschiedenissen; dit biedt hem de kans om basisgegevens vrij in te kleuren. Zo is de kans groot dat de protagonist van zijn vorige roman De overgave, een hoogbejaarde, rancuneuze pioniersvrouw, al decennia lang dood was op het moment dat Japin haar opvoert. In zijn vijfde roman Vaslav kiest Japin voor een bekendere historische figuur: Vaslav Nijinski (circa 1890-1950), een van de beroemdste mannelijke dansers aller tijden. Het dramatische verhaal van de Russische danser, die meerdere dagboeken naliet, leent zich bij uitstek voor een historische roman, maar het biedt de schrijver vanwege de bekendheid ervan tevens minder artistieke vrijheid. lees verder ›