Ondanks zijn slechte gebit, vier onderkinnen en zware bierpens verlangde Stefan intens naar een langdurige relatie met een vrouw die net als hij van vrolijke spelprogramma’s hield. Geen eenvoudig verlangen, want hij kwam maar weinig met vrouwen in contact en als hij bij toeval al eens met een vrouw te spreken kwam, bracht hij het gespreksonderwerp meestal te snel en te gretig op zijn jeugdhelden Willem Ruis en Dick Passchier. De aangesproken vrouwen wisten vrijwel nooit wie dat waren en als ze het wel wisten, hielden ze dat voor hem verborgen, uit angst om te lang met hem aan de praat te moeten blijven. Julia was de eerste die zag dat in het dikke, onaantrekkelijke lichaam een goede ziel huisde. Bovendien hield zij ook van spelprogramma’s, het meest nog van tv-shows waarbij de kandidaten een flinke kans liepen om een nat pak te halen. In het najaar van 2010 had hij kaartjes voor Spel zonder Grenzen en tot zijn verbazing ging ze in op zijn voorstel om de opnames samen bij te wonen. Na afloop bedankte ze hem voor de fijne dag en zoende hem eenmaal op zijn wang. De kans dat hij nog eens met zo’n vrouw in aanraking zou komen, leek hem uiterst klein. Hij moest haar hebben en wilde niks aan het toeval overlaten. In het voorjaar van 2011 bouwde hij in de schuur achter het huis van zijn moeder van twee oude fietsen, een buffetkastje en een paar badmintonrackets een constructie die wel wat weghad van het Starship Enterprise. ‘Ik doe mee aan ‘fiets-em-erin’,’ vertelde hij haar zo achteloos mogelijk. ‘Daar wil ik bijzijn,’ zei ze enthousiast. De presentator werkte fijn mee. ‘Je wou nog iets vragen aan een heel speciaal iemand,’ zei hij voor het tweeduizendkoppige Te-land-ter-zee-en-in-de-lucht-publiek. ‘Ja,’ zei Stefan en hij keek in de richting van Julia die onder een paraplu op de kade stond. ‘Julia,’ riep hij in de microfoon die Ron Boszhard bereidwillig voor zijn neus hield, ‘wil je met me trouwen?’ De camera zoomde in op de vrouw aan de kade. Eerst verbaasd, dan verbijsterd en ten slotte duidelijk in paniek gooide ze de paraplu van zich af, schudde hevig met haar hoofd en zwaaide met haar armen als iemand die in de laatste scène van een horrorfilm de geest die haar al anderhalf uur achternazit ineens in zijn volle afgrijselijkheid op zich af ziet komen.

Erik Nieuwenhuis lees verder ›

De kaartenwinkel

In de zomer van 2009 ging de kaartenwinkel in de rue des Pyrénées failliet. Die kaartenwinkel was het favoriete inloopadresje van mijn buurvrouw Janine. Janine liep, of liever gezegd schuifelde – ‘Mijn rollator is mijn beste vriend’ – er vaak binnen en kocht dan een paar kaarten. Niet om weg te sturen, ze kocht ze voor zichzelf.
Ze had een voorkeur voor reproducties van impressionistische schilders, Monet, Matisse, Van Gogh, maar ze hield ook van stadsgezichten, interieurs die je ‘uit de werkelijkheid tillen en in een andere tijd laten vallen’, fruitstillevens en portretten van voor 1940. ‘Je ziet aan de ogen van die mensen dat ze niet weten wat oorlog betekent,’ vond Janine.
Dat de gefotografeerden uit haar verlanglijstjes misschien wel, en die kans was best groot, iets meegekregen hadden uit een eerdere oorlog was niet het soort van onderwerp waar je bij Janine moest aankomen. Voor haar was er maar één oorlog geweest, en die had ze graag overgeslagen. Een gezamenlijke vriendin had me verteld dat Janine een Auschwitz-overlevende was, de enige van haar familie en die was best groot geweest. Dit pijnlijke verleden besprak ze niet met mij.
Mij liet ze liever haar nieuwste kaarten zien, en legde uit wat ze er mooi aan vond. Ze wees me op de spiegeling van een appel in een bokaal op een stilleven van Chardin, hing met een vergrootglas boven een interieur vol schilderijen van Tenier op zoek naar een schilderij waarvan ze ‘ook nog ergens een kaart moest hebben’ of besprak met veel gevoel de blik van een piepjonge Josephine Baker, waarin ze ‘onschuld’, ‘hoop’ en ‘een totale afwezigheid van angst’ las. lees verder ›

Het eerste miljoen was het moeilijkst, zei de vrouw die haar tieten voor minstens het dubbele had laten verspijkeren. En of ze daar gelijk in had gekregen. Toen hij twaalf was, wist hij al dat hij miljonair wilde worden, maar het duurde nog dertien jaar voor het zover was. Al die jaren had hij zich de puissante rijkdom voorgesteld als het paradijs: een Lamborghini, een huis met een verwarmd binnenzwembad dat door een flapje met het buitenbad in verbinding stond, en een huisbioscoop om oude afleveringen van Tom and Jerry te kijken met zijn vrienden. Maar hij durfde niet, omdat hij heel goed wist dat elk tientje dat hij uitgaf het einde van zijn miljonairsschap kon betekenen. Hij bleef investeren, omringde zich met financieel adviseurs en sleepte in de vijf jaren die volgden nog eens tien miljoen binnen. De Lamborghini kwam er, maar hij gunde zich geen tijd om erin te rijden. In plaats daarvan stelde hij zich twee nieuwe doelen: voor z’n vijfendertigste in de Quote 500 en een vrouw die van hem hield, maar niet om zijn geld. De Quote 500 bleek te hoog gegrepen, maar die vrouw kwam er. Vijftien jaar ouder dan hij en na haar scheiding van de nummer 350 nog altijd goed voor twee keer zijn kleine kapitaal, een landhuis in de Provence, een jacht in Saint-Tropez dat haar naam droeg en een eigen keldertje in Reims, dat ruimschoots voorzag in hun maandelijkse behoefte aan kistjes brute champagne. Toen ze op een avond uit pure verveling een plan smeedden om hun gezamenlijk kapitaal er in een jaar door te draaien, dacht zij dat hij een grapje maakte. Maar gelukkig met z’n nieuwe doel, maakte hij er daags erna meteen werk van. Het eerste miljoen bleek weer het moeilijkst, maar gaandeweg kreeg hij een neus voor noodlijdende bouwprojecten. Binnen twee jaar waren ze alles kwijt. Alleen de Lamborghini heeft hij gehouden. Zijn geld verdient hij tegenwoordig als uitzendkracht. Vandaag heeft hij in een wollig pak voor paashaas gespeeld in een kinderziekenhuis. Die gelukkige kinderkoppies toen hij ze een rondje mee liet rijden in de tweezitter. Daar doet hij het voor.

Erik Nieuwenhuis lees verder ›

In een zeldzame bui van geestdrift koos Rik voor het bijvak entomologie, zonder dat hij precies wist waarvoor hij zich had ingeschreven. Een gelukstreffer, zondermeer. Voor de tentamens over vertebraten, schimmels en weidevogels haalde hij nipte voldoendes, maar eenmaal ingewijd in de wereld van de zespotigen, was het alsof hij het levenslicht opnieuw, door facetogen nu, aanschouwde. Kevers, muggen, mieren, wandelende bladeren en muskieten; kruipers, vliegers, knagers en fladderaars; hij vond ze allemaal even fascinerend. Gepromoveerd op de puberteitsuren van de eendagsvlieg, verlegde hij als jonge wetenschapper zijn werkterrein naar de voortplanting van de populierpijlstaart. Jarenlang joeg hij gewapend met lamp en vlindernet achter de mottige beesten aan, totdat ergens in de Flevopolder op een nacht een jonge boerin kwam vragen wat hij aan het doen was. Geraldina heette ze en hoewel hij haar meteen liet weten, dat hij uit hoofde van zijn beroep de komende jaren niet beschikbaar zou zijn voor warme liefdesnachten, straalde er zoveel licht van haar af, dat hij het niet kon laten om haar heen te blijven fladderen. In het najaar als de vlinders slapen en de laatste spruitkool van het land is, halen ze in wat ze in de zomer tekort zijn gekomen. Jongstleden november zijn ze samen naar Borneo geweest waar Rik tot zijn geluk een nieuwe soort wandelende tak ontdekte. Die zou Carausius morosus Geraldina Rikii hebben kunnen heten, als Geraldina hem niet onder de zool van haar bamboeslipper zou hebben vermorzeld. ‘Het is niet dat ik je je hobby niet gun,’ verklaarde ze achteraf, ‘maar vakantie is vakantie.’ De jongens van het entomologisch genootschap begrijpen niet dat hij nog altijd bij haar woont.
‘Ik had haar doodgeslagen, eerlijk waar,’ zei Richard.
‘Als het een vlinder was geweest, had ik dat misschien wel gedaan,’ zei Rik, ‘maar voor een vleugelloos insect vond ik het risico op celstraf toch net even te groot.’

Erik Nieuwenhuis (idee: Daniël Nieuwenhuis) lees verder ›

De geheime dochter van Elizabeth Taylor (4)

Anna is in Nederland aangekomen. Anna is het meisje uit Finland dat vorig jaar ontsnapte uit een psychiatrische kliniek en sindsdien door Europa zwerft. Gisteren heb ik haar ontmoet, op een terras in Amsterdam.
Anna denkt nog altijd dat Elizabeth Taylor haar moeder is en dat haar Finse opvoeders haar in 1978, vlak na haar geboorte, gestolen hebben uit een ziekenhuis in Brooklyn. Het meisje dat tegenover me zit drinkt chocolademelk. Ze rookt niet en heeft al 5 jaar geen druppel alcohol aangeraakt. Dit is de eerste keer dat ik haar spreek sinds haar vlucht uit Finland, vorig jaar juni.
Ik weet niet zo goed wat ik moet vragen. Moet ik vragen hoe zij zich al die tijd gevoed heeft? Waar ze overnachtte? Hoe ze zichzelf waste? En, misschien wel het belangrijkst van alles, hoe kwam ze aan geld? Ik besluit naar haar flesje te vragen, dat had ik haar twee jaar geleden gestuurd en op het filmpje dat ze in de kliniek gemaakt had, droeg ze het bij zich. ‘Anna, dat flesje dat ik je stuurde, heb je dat nog?’ lees verder ›