‘De grootste kunst is volhouden’

Sinds de herfst van 2004 is Nederland een bibliofiele uitgeverij rijker. De directie van Uitgeverij 69 bestaat uit één man: Wolfram Swets. Je komt hem tegen op boekenmarkten en beurzen voor margedrukkers. Dan zit hij steevast een dikke Privé Domein te lezen, als hij niet nét het laatste exemplaar van een uitgave afrekent. In zijn fonds zitten grote namen als Eva Gerlach, K. Schippers en L.H. Wiener, maar Swets werkt net zo lief samen met een jonge debutant als Ester Naomi Perquin. De oplage is doorgaans gelijk aan het geboortejaar van de oprichter: 69. Vijf vragen voor Wolfram Swets.

In 2004 richtte je Uitgeverij 69 op. Waarom?

Het uitgeven was mij niet nieuw: toen ik halverwege de jaren ‘90 als secretaris voor de librettist Kenward Elmslie werkte, maakte ik ook kennis met zijn uitgeverijtje, Z Press. Dat had sinds 1974 een aardig, met name New York School-georiënteerd portfolio opgebouwd, maar de laatste negen jaar was er niets mee gedaan, en dat vond ik best zonde. Mijn suggestie van een revival wees Elmslie eigenlijk gelijk van de hand: too much work for the old man. Toen stelde ik hem voor om het iets kleinschaliger aan te pakken. Eenvoudige chapbooks in een beperkte oplage, slechts een enkel gedicht, geflankeerd door een illustratie. Dat leek mij overzichtelijk genoeg. En daarmee kreeg ik hem over de streep. Ik was een bibliofiel die bibliofiele boekjes mocht gaan maken. Onder zijn waakzaam oog en wenken ben ik toen begonnen met wat uiteindelijk zes boekjes zouden gaan worden.

Toen ik in 2000 naar Nederland terugkeerde, dacht ik helemaal niet aan een voortzetting. Mijn Z Press-avontuur zag ik eerder als een incident, een avontuur. Ik had eerst wat tijd nodig om te re-integreren. Mensen bleven echter wel vragen waarom ik er niet mee doorging. En toen ik Erwin Olaf leerde kennen en het met hem ook ter sprake kwam en hij zoiets had van you go get them boy, zag ik dat ik het echt onder de leden had. Ik was ook gelijk om. Het bleef een hartszaak, een halszaak. lees verder ›