‘Tag, Herr Beerta,’ sagte er.
Herr Beerta stand in der halbgeöffneten Tür und blickte ihn unbewegt an, so als ob sie ungelegen kämen. Dann spitzte er die Lippen und nickte kurz. ‘Tag, Maarten.’ Er zwinkerte, ein nervöser Tick.
‘Das ist Nicolien,’ sagte Maarten.
Uitgverij C.H. Beck uit München durft het aan om de zevendelige romancyclus van J.J. Voskuil op de markt te brengen. Uitgeverij Van Oorschot is er blij mee: ‘Tot dusver waagde geen enkele buitenlandse uitgever zich aan het project. De afwezigheid van vertalingen riep de vraag op of Het Bureau, in Nederland een groot succes, misschien wel onvertaalbaar was, met andere woorden: te Nederlands om voor een buitenlander op waarde te schatten.’ De cyclus zal worden vertaald door Gerd Busse. In Duitsland zal de cyclus nog langer zijn, want deel 1, Meneer Beerta, zal in twee delen verschijnen.
Aan dieren genoeg hebben
In het voorjaar verscheen bij uitgeverij G.A. van Oorschot het debuut De verzopen katten en de Hollander van de schrijver Detlev van Heest. In deze roman, geschreven in een dagboekvorm, beschreef hij op Voskuiliaanse wijze zijn belevenissen in de Nieuwloofwijk in Tokyo, Japan. Centraal stonden de verschillende buurtbewoners uit deze wijk en zijn relatie tot zijn vrouw Annelotte en hun kat Kootje. De roman werd destijds hier op Tzum.info uitgebreid besproken. Vorige week verscheen het vervolg en tevens laatste deel van het tweeluik, Pleun getiteld. Samen met zijn vrouw is Van Heest intussen verhuisd naar Nieuw-Zeeland, waar ze bevriend raken met het eveneens uit Nederlands afkomstige echtpaar Annemieke en Pleun van der Wal. In Pleun draait het om deze vriendschap en de aangrijpende en dramatische ontknoping ervan. lees verder ›
Voskuil look-a-like?
Wie het werk van de schrijver J.J. Voskuil (1926 – 2008) kent, zal bij het lezen van de debuutroman De verzopen katten en de Hollander van Detlev van Heest veel gelijkenissen ontdekken. Nog meer dan in bijvoorbeeld de romans van Minke Douwesz. In de voorpublicatie van de debuutroman werd het al duidelijk: Voskuil is een groot voorbeeld voor de debutant geweest. Van Heest correspondeerde met Voskuil, die ook zijn werk beoordeelde. Uiteindelijk draagt hij zijn debuutroman zelfs aan hem op. De foto van Bert Nienhuis op de achterflap van De verzopen katten en de Hollander, waarop Van Heest met zijn kat Kootje poseert, lijkt zowaar angstvallig op een portret van Voskuil met diens kat. Maar in hoeverre heeft Van Heest een eigen geluid? lees verder ›
