Het stuk dat Ilja Leonard Pfeijffer schreef over Paul Sebes in HP/De Tijd waarin hij de literair agent een ‘makelaar in pulp’ noemde, viel niet in goede aarde bij Paul Sebes. Hij reageert op Facebook onder de geciteerde column van Pfeijffer. De beledigingen zijn niet van de lucht, want Sebes kwam Pfeijffer onlangs nog tegen op het literatuurfestival in Mantova. Sebes noemt Pfeijffer een bange muis omdat hij de literair agent niet recht in het gezicht durfde te zeggen wat hij van hem vond.

Was je weer even net zo bang als op het schoolplein vroeger waar de populaire jongens, zelfverzekerd en met luide stem, gemeen tegen je deden? Keek je daarom zo schichtig om je heen, draaide je steeds van ons weg en stond je nerveus aan je je sjekkie te trekken? Omdat je stoerder op papier bent dan in het echt en een trillend rietje blijkt te zijn dat mensen nooit recht in de ogen durft te kijken? Ik vind dat zielig voor je en dat meen ik. Was je speechje daarom zo armoedig? En heb je altijd zo’n enorm Nederlands accent in je Italiaans, zelfs nog na al die jaren? Wist ik niet! Grappig.

Daarna volgt enige borstklopperij van Sebes over de auteurs die hij vertegenwoordigt en gaat hij vol in de aanval op de literair agent van Sebes, Michael Roumen (in de column van Pfeijffer neergezet als een voorbeeld ten opzichte van Sebes).

Jouw ‘manager’ heeft, nu we het er toch niet over hebben, nog nooit zelf een literair talent ontdekt of het risico gelopen een literair auteur jarenlang te begeleiden en bij een uitgeverij onder te brengen; die meldt zich pas bij een auteur als een ander die succesvol gemaakt heeft maar heeft nog nooit eigen literaire kweek aan de man gebracht. Just saying. Overigens heb ik iets dergelijks nooit bij jou gedaan, je stiekem benaderen, want ik heb totaal geen interesse in jou of die edelkitsch die je schrijft (en mensen wel kopen of tot hun ellende cadeau krijgen, maar niet lezen) en daarom ben ik verbaasd over al die aandacht die je me geeft, maar toch dank daarvoor.

Sebes komt daarna met een jij-bak, want de beschuldiging dat Sebes & Bisseling succes hebben met het uitventen van commerciële literatuur pareert hij met de opmerking dat De Arbeiderspers (en de Singel Uitgeverijen in het algemeen) kunnen bestaan dankzij dat soort boeken.

Als P.S. voegt hij nog een opmerking toe aan alle mensen die het eens waren met het stuk van Pfeijffer:

Ook grappig om te zien dat veel reageerders hier ofwel afgewezen sollicitanten danwel afgewezen inzenders van manuscripten zijn. Ik zal geen namen noemen verder maar toch altijd raar om te zien dat mensen die jarenlang aan je kop zeuren om vertegenwoordigd te worden, nu opeens doen als je de duivel zelf bent. Zoals een Amerikaanse collega ooit zei: If you can’t stand rejection, just shut up.