We lagen in de haven van Muiden. Scherp maanlicht, de vaderlijke schaduw van het Muiderslot over het dek. Benedendeks aten wij. Toen wij weer boven kwamen, had de omgeving een ingrijpende gedaanteverandering ondergaan. Niets was nog wat het leek. Boomkruinen dreven weg als wolken, zilvervisjes vlogen op uit het glinsterende water onder ons. Het kasteel baadde in oker licht, de lucht vulde zich. Wat was er gebeurd? Misschien was het de storm die was gaan liggen. Maar niet in ons.