Onlangs keek ik een paar afleveringen van Zeeman met boeken terug op YouTube. Ik wist meteen weer waarom ik in mijn studietijd fan van dat programma was. Michaël Zeeman: grote man, zachte stem, saaie pakken, uitgestreken smoel. Een uitmuntend intellectueel panel om maandelijks ‘een stapeltje boeken’ te bespreken en orde in de chaos te scheppen. Ik trok mij eraan op. Wijn en sigaretten, beschaafde toon. Als de gemoederen opliepen, dan was het om de inhoud. Toen was elitair heel gewoon.