Het is een bijzondere magie: tientallen musici die tegelijk hun instrument bespelen en mij daarmee een andere wereld in voeren. De brille van de componist is daarbij conditio sine qua non. En ook belangrijk: dat de dirigent dansen kan. Vandaag staat onze bloedeigen dochter (11) voor het Residentie Orkest. En ze danst. Met twee armen schildert ze de Arabische dans in de lucht. Haar ruige punkshirt deint mee, tot ze het slotakkoord klein en voorzichtig in haar fijne handen vangt.