De jonge Azerbeidzjaanse arts zat op een stoel in het Spinozahuis aan de Paviljoensgracht in Den Haag. Filosofie voerde hem naar Den Haag. Geneeskunde was zijn roeping, Spinoza zijn bestemming. Zichtbaar ontroerd ademde hij de zuurstof in de ruimte in. Tijd is relatief, mijmerde hij. We wezen hem het Heiligegeesthofje aan de overkant. De perenboom daar gaf Spinoza nog schaduw. Daar ging onze vriend. En als niemand hem een andere nog levende getuige aanwees, dan zit hij er nog steeds.