Er is dit jaar heel veel gebeurd en uiteindelijk maar één ding. Begin januari overleed mijn moeder. Omdat ze in een sociale huurwoning leefde moest het huis binnen anderhalve maand helemaal kaal opgeleverd worden. Nogal een klus: ik ben er in geboren. Samen met mijn broers namen we mee wat we wilden hebben, de rest lieten we achter voor de woningontruimers. Omdat ik de enige lezer ben in mijn familie, belastte ik mezelf met de boeken. ‘Belasten’ is een goed woord, want hoe besluit je welke boeken het overnemen waard zijn?

Ze zijn allemaal de moeite waard, want het zijn boeken en ze zijn ook nog eens van mijn dierbare moeder geweest. In mijn studentenwoning was en is er echter amper plek, dus moest ik een strenge selectie maken. De boeken die we allebei lazen, tegelijk, zij in de middag en ik in de avond, nam ik mee. We hadden niet echt een gedeelde smaak qua literatuur, maar soms wel. Fantasy, de oorlog, Wieringa – die laatste voor haar uit genot, voor mij uit plichtsbesef. Tot slot selecteerde ik de boeken waar ze in schreef. Ze schreef veel in boeken, plaatste citaten van denkers in de kantlijn, schreef epistels op het schutblad, donker, unheimlich, als een voorafschaduwing van haar einde.

Het blijkt heel troostend om, open bloot in de rouw, te gaan lezen in de boeken die speciaal zijn geweest voor je moeder. Ik las er Alleen op de wereld door, ga Stadium IV nog lezen. Ik blijf ook denken aan de boeken die ik heb achtergelaten. Zeer veel Möring, De nevelen van Avalon, Ellen Tijsinger. Wat zullen de woningontruimers ermee hebben gedaan?

Het laat zich raden.

Martijn van Bruggen

(foto vuurwerk: I, Ikluft, CC BY-SA 3.0, via Wikipedia)