De gelauwerde Vlaamse dichter Leonard Nolens is gisteren overleden. Hij werd 78 jaar.

Nolens debuteerde in 1969 met de bundel Orpheushanden. Talloze poëziebundels zouden volgen. Zijn laatste, Balans, stamt uit 2017. Tussendoor publiceerde hij ook dagboeken. Zijn motivatie daarvoor legde hij als volgt uit in een interview door Awater in 2003:

De eerste notities dateren van 1979, ik was 32. Rondom mij begonnen leeftijdsgenoten posities in te nemen: in cenakels, tijdschriftredacties, bij uitgeverijen. Ik merkte dat die mensen, omdat ik een andere koers voer, mij niet opnamen in bloemlezingen, mij niet recenseerden. Het dagboek was een manier om mezelf moed in te spreken: aan deze tafel moest het gebeuren. Alles buiten mijn tafel behoorde tot het literaire wereldje van hand- en spandiensten. Het dagboek was een wanhopige poging om stand te houden. Ik wilde alleen maar schrijven.

In 2009 werden zijn dagboeken verzameld in Dagboek van een dichter en in 2012 zijn dichtbundels in Manieren van leven. Nolens ontving talloze prijzen voor zijn oeuvre, zoals de Constantijn Huygensprijs in 1997 en de Prijs der Nederlandse Letteren in 2012.

Niet alleen werd Nolens’ werk vertaald naar onder andere het Duits, Frans en Afrikaans, zelf vertaalde hij ook. Zo bracht hij werk van André Gide, Thomas Mann en Albert Camus naar de Nederlandstalige lezer.

In het eerder aangehaalde interview met Awater reflecteert Nolens ook op zijn karakter:

U maakt het de mensen ook niet makkelijk. U schreef dat men u pas kan kennen na lezing van het hele oeuvre.
‘In een gedicht staat: “Lees me helemaal of lees me niet.” Dat is een manier om te zeggen: je accepteert me of je accepteert me niet. Je moet me nemen zoals ik ben. Je kunt niet alleen maar van een facet van iemand houden. Als je van iemand houdt, hou je van iemand in zijn geheel.’

Is het lastig om van u te houden?
‘Dat zou je aan andere mensen moeten vragen, ik denk het wel. Waarschijnlijk. Ik denk dat ik kritisch en streng ben voor mezelf en dat creëert makkelijk verkrampte situaties. Het is een moeilijke vraag. Hij dwingt me in een narcistische hoek. Ik denk dat ik liever bemin dan bemind word.’

Lees vooral dit mooie in memoriam in De Standaard.