In De wereld van gisteren kijkt Stefan Zweig (1881-1942) terug op zijn leven tijdens een van de meest tumultueuze tijdperken in Europa. 454 bladzijden puur literair genot, maar ook verontrustend: al die markante historische momenten die ooggetuigen destijds, Zweig incluis, niet als zodanig herkenden. In 1941 besluit hij – ontheemd, ontworteld – zijn autobiografie: ‘Elke schaduw is in diepste wezen toch ook een kind van het licht, en alleen wie licht en donker, oorlog en vrede (…) heeft meegemaakt, heeft waarachtig geleefd.’