In Nieuwsweekend reageert Lidewijde Paris, één van de vaste boekbesprekers, op de ophef rond het Boekenweekgeschenk van Hendrik Groen.

Lidewijde Paris: Daar zijn hele krantenpagina’s, blogs en weet ik wat allemaal aan… door grote schrijvers, kleine schrijvers, redactionele stukken aan volgeschreven en toen dacht ik: en het is gewoon maar gewoon een Boekenweekgeschenk. Doe even normaal. Kijk, wat ik altijd doe met een Boekenweekgeschenk, dan denk ik: oh, Hendrik Groen, dat zal wel ongeveer dat en dat zijn. En dat is het dan ook en dat is voor mij gewoon heel fijn. En dan denk ik: ja, dat klopt, dat is zo. Ik heb het met plezier gelezen. Ik had er ook geen hoge verwachtingen van, of hoge verwachtingen, geen extra verwachtingen bij, dat ik denk: nou gaan we opeens een hele andere Hendrik Groen krijgen. Nee, zo werkt dat niet. Ik vergelijk het altijd, in je leven, je wilt uitdagingen, je wilt gekke dingen, dan ga je lekker Rob van Essen lezen over een schoonmaakfles die openbarst, maar soms dan denk je: nee, ik wil gewoon een stuk appeltaart. En dan weet ik: daar zitten gewoon appels in, want het is appeltaart, er zitten rozijnen in, want het is appeltaart en ja dan kan er extra…
Mieke van der Weij: Ja, maar je hebt goede appeltaarten en slechte fabrieksappeltaarten.
Lidewijde Paris Je moet het wel heel bont maken wil appeltaart dat je denkt: nou, dit is geen appeltaart meer. Dat is eigenlijk zo’n beetje zoals je het moet zien. En dat is gewoon lekker. Hoeveel stukken appeltaart eet je in je leven? Nou veel en dan kun je zeggen: nou, daar zit net iets meer citroen in, lekker maar goed idee en hup dan schiet er iets uit. Hier stonden ook zinnen in en die vond ik best geestig. Sterker nog, ik heb een vriendin die had ik aan de lijn, ik zeg: je moet even luisteren, dat vond ik toch wel geestig. Nou, dan zaten we even te gniffelen. Meer is het niet. En toen dacht ik: wat is nou de bedoeling? Het is dus de CPNB, diegene die de Boekenweek onder meer organiseert, die is er om te zorgen dat mensen naar de boekwinkel gaan en dat er boeken gekocht worden. Hendrik Groen, je kan het niet ontkennen, is gewoon een bestsellerauteur. Dus, dan kun je wel zeggen: ja maar nee Boekenweekgeschenk moet literatuur zijn. Dat staat nergens geschreven, hè! Dus, de ene keer is het literatuur, dan is het een wedstrijd, want ze bestonden 90 jaar, ik zat in de jury. Ik kan je vertellen: niet alle manuscripten waren even goed die we doorgelezen hebben, maar ook heel veel wel. Toen die wedstrijd was, zeiden ze ook: waardeloos, want dan ga je boeken schrijven voor niks, dat moeten we niet doen en dan zitten we met allemaal manuscripten, daar gaan schrijvers niet aan meedoen. Dat viel dus best wel mee: er waren meer dan 150 mensen die eraan meedoen. En wat hebben we nu? Nu hebben we een oogst aan ongelooflijk goede korte romans. En dan zegt iedereen: ja nu hebben we allemaal goede korte romans, waarom doen we dat niet vaker? Dan denk ik: je kan het in Nederland niet gauw goed doen. We hebben een gewoon aangenaam, leesbaar Hendrik Groen-boek, zoals een Hendrik Groen-boeken zijn. Doe het dan niet voor Hendrik Groen, doe het niet voor de CPNB, maar doe het dan voor de boekwinkel. De boekwinkel heeft jullie gewoon nodig. Wil je het niet zelf houden, dan is er altijd wel iemand anders aan wie je het kunt geven. Doe. Niet. Zo. Moeilijk!