We vierden – of beter: herdachten – J.C. Bloems zestigste sterfjaar met een dagje uit. Het was stralend weer. Met boeiende lezingen en mooie voordrachten welde de onsterfelijke kracht van zijn poëzie op, in tijdloze cadans bloesemend boven het stralende gras van het kerkhof van Paasloo. Bij het huis in Kalenberg waar Bloem en Clara Eggink woonden werden we vorstelijk ontvangen. Het raam waarachter Bloem ooit werkte biedt uitzicht op een zeldzaam vredig, idyllisch landschap. Ik dacht: zo kan ik het ook.