‘Redacteur, uitgever, schrijver, vertaler’; dat is de opsomming in de rouwadvertentie na het overlijden van Wil Hansen. Voor het grote publiek was hij iemand achter de schermen, maar voor schrijvers was hij een drijvende kracht achter hun werk. Hansen begon als leraar Nederlands in Emmen, maar maakte al snel een overstap naar de uitgeverijwereld. Uit de reacties van auteurs na zijn overlijden blijkt zijn betekenis.

Erwin Mortier schreef op Facebook over het belang van Hansen voor zijn werk.

Zevenentwintig jaar geleden, in een ander voorjaar, in een heel andere wereld, wachtte hij me op aan het Sint-Baafsplein hier in Gent. Wil had via via gehoord dat ik schreef en gevraagd of hij iets van me mocht lezen. Het werd een gesprek waarbij hij diep in mijn schrijversziel blikte. Later dat jaar overhandigde ik hem het manuscript van Marcel. Drie dagen later kreeg ik telefoon; dat hij en Tilly Hermans de tekst aan het lezen waren, en of ik hen alstublieft de eer en het genoegen wilde schenken de uitgevers van mijn debuutroman te worden. Het valt niet vaak voor dat een ontmoeting de koers van je leven totaal verlegt. Ik gedenk niet alleen mijn eerste redacteur, aan wie ik mijn talent verder heb kunnen scherpen, maar evenzeer een man voor wie ik grote genegenheid heb gekoesterd. Wil belichaamde en ademde beschaving, belezenheid en menselijkheid. Ik zal hem missen.

Ook voor Paul Demets was hij een grote stimulerende factor en ook Demets werd door Hansen ingelijfd bij Meulenhoff:

Voor mij, Wil, was je een voorbeeld van weerbaarheid. Die deelden we met elkaar, net als onze liefde voor de Duitse literatuur, waaruit jij zoveel vertaald hebt. We hebben er uren over gepraat.
Je bent jarenlang op de proef gesteld, wat jouw gezondheid betreft. Altijd weer veerde je recht. Je bleef maar doorgaan met redigeren en vertalen. Je had een feilloze blik die dwars door een manuscript straalde. Je ondertekende je vertalingen met W.Hansen. Zo bescheiden was je.
Na jouw vertrek bij Meulenhoff, samen met Maarten Asscher en Tilly Hermans, kort na mijn debuut, voelde ik mij niet meer thuis bij die uitgeverij.

Ook Stefan Hertmans herdenkt Hansen op Facebook:

Vaarwel, lieve Wil Hansen… je was mijn redacteur en vriend sinds de jaren negentig, we hebben talloze uren samen gezeten boven manuscripten, talloze gesprekken gevoerd, talloze keren slappe lach gehad en evenveel keren elkaar omhelsd als de duivel van je ziekte je weer een keer te pakken had. Je kwam er telkens weer door, zelfs tegen alle verwachtingen in, en je ging weer aan het werk. Je hebt een groot aantal boeken uit de Duitse literatuur schitterend vertaald, en je hebt veel auteurs intens begeleid. Jij las mijn vroege gedichten en had soms met één opmerking genoeg om mij een hele bundel anders te laten bekijken, jij voorspelde me dat ik met Oorlog en Terpentijn ‘een keer iets zou meemaken dat ik nog niet had meegemaakt’, je was ontroerd door De Bekeerlinge, een boek waarin ik je heb verstopt als Guilielmus van Hansea in het plaatsje Porto San Stefano, je begeleidde vaak -‘ je had het me vroeger moeten sturen!’ mijn laatste redacties, je bezocht me ooit in Monieux samen met David, ik herinner me jullie dagenlange bulderlachen tot op vandaag.

David is David Van Reybrouck, die zijn vriend als volgt memoreert:

Hij redigeerde bijna al mijn werk, De plaag, Congo, Revolusi, Tegen verkiezingen… Gaandeweg werden we zeer innige vrienden. Hij was belezen, geestig, betrokken en altijd nieuwsgierig. Vele honderden boeken heeft hij als vertaler, redacteur en uitgever mee mogelijk gemaakt. Bij het grote publiek was hij niet bekend, maar hij hield auteurs als Erwin Mortier, Stefan Hertmans, Tommy Wieringa, Anneke Brassinga, Peter Vermeersch, Rutger Bregman en vele anderen scherp. Daarnaast bezorgde hij de gedichten van Borges, Tsjêbbe Hettinga en H.H. ter Balkt en vertaalde bijna honderd boeken, vooral uit het Duits. Tot op het laatst vertaalde hij Hannah Arendt en Wolfram Eilenberger en overlegde hij met auteurs. Ik reisde met hem door Sicilië, Toscane, de Provence, Berlijn en Mecklenburg-Vorpommern. Hij was een van de grappigste mensen die ik ken. Wat een voorrecht om zo’n bijzondere, fonkelende man zo lang van nabij gekend te mogen hebben.

(foto: Wil Hansen in het huis van Herman Teirlinck, © Stefan Hertmans)