Gisteren is Karin Spaink overleden. Spaink leed aan MS en heeft via euthanasie zelf haar levenseinde gekozen, vertelt ze in een afscheidsinterview aan Harm Ede Botje van Follow the money. Spaink heeft een strijdbaar oeuvre op haar naam staan, dat handelt over pornografie en seksualiteit, haar strijd tegen Scientology, ziektes (naast MS kreeg Spaink ook nog te kampen met borstkanker) en digitale media. Haar boek Het strafbare lichaam : de orenmaffia, kwakdenken en het placebo-effect werd een groot succes.

Spaink schreef jarenlang columns voor Het Parool, maar stopte toen ze dacht dat ze zich begon te herhalen. Over een van de huidige columnisten, Sylvia Witteman, is ze niet mals in haar afscheidsinterview waarin ze zich nog steeds heel betrokken toont met maatschappelijke kwesties:

Het moet ergens over gaan. Daarom erger ik me aan columnisten als Sylvia Witteman die nu voor Het Parool schrijft: dat eindeloze geklep… Er moet iets op het spel staan, anders hoef je het niet te doen.

Op haar eigen site heeft Spaink nog een lang afscheidsbericht geschreven onder de titel Exit Spaink.

Voor de dood ben ik niet bang, dat heb ik altijd geweten. Mijn ervaring tijdens die hersenbloeding in 1995, waarbij ik dacht te sterven toen ik volledig out ging, bevestigde me daarin: ik gleed weg in een dwingend zwartfluwelen gat, waarin geen ‘ik’ bestond. Het was niet eng: mijn ‘zelf’ verdween in al dat zwart – bijna achteloos. […]
Weet vooral dat ik zonder spijt of berouw ben gestorven. Ik heb veel kunnen doen, ondanks die ms, aanzienlijk meer dan ik eerder vreesde; maar ik wilde simpelweg niet dat die ziekte alsnog het laatste woord zou krijgen. Ik wilde zelf mijn uiterste grens bepalen.

Dat heb ik nu gedaan.

Karin Spaink 68 jaar geworden.