Meisje

Ik was vandaag bij de AH in de Kruisweg en kocht, na 13 lege blikken bier te hebben ingeleverd, een bosje roosjes bij de informatiebalie. Daar werd ik geholpen door een mooi meisje dat opeens zei: ‘Dit is mijn laatste dag hier. U komt hier vaak, toch?’ hetgeen ik, enigszins verbaasd, beaamde. ‘Ja, ik herken u,’ voegde ze eraan toe. Waarom liet ze in het midden.
         Ik besloot haar ten afscheid van haar huidige werkkring10 euro te geven, een opwelling die louter voortkwam uit de spontaniteit van haar gedrag, maar ik had alleen 20 en 50 euro in mijn portefeuille. Ik schoof een biljet van 20 naar haar toe en vroeg: ‘Heb je tien terug?’ Waarop ze me een tientje teruggaf en twee vijfjes. ‘Nee, die tien is voor jou,’ legde ik uit. Maar dat wilde ze niet aannemen.
        ‘Waarom?’ vroeg ze.
        ‘Omdat ik je het graag wil geven,’ antwoordde ik. ‘Als afsluiting hier en omdat je me herkende als klant.’ Maar ze wilde het gebaar niet accepteren.
        ‘Nee, daarom zei ik niet dat ik wegging. Als ik het aanneem voel ik me schuldig.’
         Daar stonden we, een mooi lief meisje met een hagelwit gebit dat door een hoop ijzerwerk bij elkaar werd gehouden en ik, een oude klant.
        ‘Als je het geld niet aanneemt, voel ik me een vieze oude man en wil je dat dan op je geweten hebben?’
        Ze glimlachte en ik zag dat ze aarzelde.
        ‘Zullen we het nog 1x proberen,’ hield ik aan en schoof de twee briefjes van vijf opnieuw naar haar toe.
         Ze nam het geld daarop blozend aan.
         Ik stak mijn hand uit, die ze aannam en ik wenste haar veel geluk in de rest van haar leven.

Ik kan niet zeggen hoe goed ik me daarna voelde en nog steeds.

En wat zal zij hopelijk toch geamuseerd zijn geweest, na deze onverwachte confrontatie, met een oude man van zeker 70.
        In februari van het volgend jaar word ik 82.

L.H. Wiener