Een primeur in de rotsen

Wanneer je tot een zekere leeftijd behoort (61) en nog steeds de strips koopt die je in je jeugd ook al volgde, dan ontkom je er niet aan dat je recensentenblik vertroebeld is door een nostalgisch waas. Dat is bijvoorbeeld bij elk nieuw Asterixalbum het geval. De albums zijn de laatste jaren sterk verbeterd ten opzichte van het scenarioloze tijdperk waarin Uderzo dacht dat hij alles alleen kon, maar toch denk je bij elk nieuw album met een zekere weemoed aan de scenario’s van Goscinny. Bij de avonturen van Robbedoes en Kwabbernoot is hetzelfde aan de hand. Het hoogtepunt van de reeks was tijdens de Franquinjaren.

De schat van San Inferno is een deel in de reeks ‘classic’, want er is een gewone moderne reeks waarin de laatste twee delen door Schwartz, Guerrive en Abitan zijn gemaakt, er is een reeks ‘Een verhaal van Robbedoes en Kwabbernoot door’ verschillende schrijvers en tekenaars die er soms een serieuze, volwassen draai aan geven en dan zijn er nog een hoop spin-offs, zoals die over de kleine Robbe of over de Marsupilami. Op Wikipedia wordt een manmoedige poging gedaan om de boel overzichtelijk te houden. Ik heb niet alles meer bijgehouden.

In De schat van San Inferno zijn Robbedoes en Kwabbernoot in Midden-Amerika op weg naar een primeur in een afgelegen dorpje in een woestijnachtig gebied. De Marsupilami is ook mee en onderweg pikken ze – tegen de zin van Kwabbernoot, want die is bang dat hij zijn primeur kwijtraakt – IJzerlijm op. IJzerlijm (in het Frans Seccotine, ook vernoemd naar de lijm, al klinkt het beter) is een blonde journaliste waar in het verleden de mannen nog weleens verliefd op raakten. Fabrice Tarrin & Lewis Trondheim laten de hoofdpersonen los in een dorpje waar een skelet van een buitenaards wezen met een amulet om zijn nek in een grafkelder ligt. Kwabbernoot is uit op de primeur, maar er lijkt nog meer te vinden in de rotsen. De burgemeester, een vrouw die het bestuur van het dorp heeft overgenomen van haar man die nogal onfortuinlijk om het leven is gekomen (‘Hij werd gebeten door een gifslang, hij viel op een schorpioen die ‘m stak en toen stak ook een vogelspin hem.’) speelt een dubieuze rol.

Het levert al met al een vermakelijk album op, waar de nadruk vooral ligt op de actie. Er zitten wat voorspelbare elementen in: als Robbedoes en Kwabbernoot bijvoorbeeld vast komen te zitten in de grot, dan weet je van tevoren ook dat ze er weer uit zullen komen. Je zou iets meer maatschappelijke betrokkenheid verwachten van de makers, over de jacht op primeurs bijvoorbeeld of de invloed van toerisme (dat in dit album als iets positiefs wordt gezien), maar die lijntjes blijven wat oppervlakkig. Toch heb ik deze reeks ‘classic’ liever dan de reeksen die wel heel erg afstaan van de oorspronkelijke avonturen.

Coen Peppelenbos

Tarrin & Trondheim – De schat van San Inferno. Vertaald door the house of BOOM! Dupuis. 48 blz. € 9,99.