In de Volkskrant verschenen onlangs twee columns waarin het journalistieke gehalte van de docuserie Onze man bij de vijand tegen het licht werd gehouden. De serie gemaakt door Thomas Erdbrink en Roel van Broekhoven zou te veel een propagandastunt zijn voor de Russische overheid volgens Marcia Luyten en Tommy Wieringa. De laatste concludeerde in zijn column met de titel ‘Thomas Erdbrink verdient een Russische medaille’:

Zijn nieuwsgierigheid is geen nieuwsgierigheid, zijn vragen zijn geen vragen – door twijfel te zaaien legitimeert hij half en half het Russische narratief. Onophoudelijk verwarring scheppen is een beproefde Kremlin-strategie, en Erdbrink is een willig instrument. Als het onbedoeld is, is het onnozel; als het bedoeld is, is het kwaadaardig.

Roel van Broekhoven reageert vandaag in de Volkskrant:

Zou het kunnen dat juist hun sterke betrokkenheid bij de oorlog hun blik vertroebelt? Dat ze niet meer het verschil kunnen (of willen) zien tussen actievoeren en journalistiek?

Luyten bleek de hele serie zelfs niet gezien te hebben.

De bril van Luyten en Wieringa is bij voorbaat al heel gekleurd, want het idee achter de docuserie was anders:

We namen ons één ding voor toen we vertrokken: we kijken naar de Russen als mensen. In alle oorlogen gebeurt steeds weer hetzelfde, en dat zie ik ook terug in de boosheid van Luyten en Wieringa: de vijand moet ontmenselijkt.

Lees het hele stuk hier.

(screenshot uit Buitenhof)