Nieuws: Roel van Broekhoven reageert op kritiek van Tommy Wieringa en Marcia Luyten
In de Volkskrant verschenen onlangs twee columns waarin het journalistieke gehalte van de docuserie Onze man bij de vijand tegen het licht werd gehouden. De serie gemaakt door Thomas Erdbrink en Roel van Broekhoven zou te veel een propagandastunt zijn voor de Russische overheid volgens Marcia Luyten en Tommy Wieringa. De laatste concludeerde in zijn column met de titel ‘Thomas Erdbrink verdient een Russische medaille’:
Zijn nieuwsgierigheid is geen nieuwsgierigheid, zijn vragen zijn geen vragen – door twijfel te zaaien legitimeert hij half en half het Russische narratief. Onophoudelijk verwarring scheppen is een beproefde Kremlin-strategie, en Erdbrink is een willig instrument. Als het onbedoeld is, is het onnozel; als het bedoeld is, is het kwaadaardig.
Roel van Broekhoven reageert vandaag in de Volkskrant:
Zou het kunnen dat juist hun sterke betrokkenheid bij de oorlog hun blik vertroebelt? Dat ze niet meer het verschil kunnen (of willen) zien tussen actievoeren en journalistiek?
Luyten bleek de hele serie zelfs niet gezien te hebben.
De bril van Luyten en Wieringa is bij voorbaat al heel gekleurd, want het idee achter de docuserie was anders:
We namen ons één ding voor toen we vertrokken: we kijken naar de Russen als mensen. In alle oorlogen gebeurt steeds weer hetzelfde, en dat zie ik ook terug in de boosheid van Luyten en Wieringa: de vijand moet ontmenselijkt.
Lees het hele stuk hier.
(screenshot uit Buitenhof)
Zet hem op Thomas!
Thomas Erdbrink lijkt mij een integere journalist. Hij weet als geen ander hoe het is om te leven in een land met een regime. Ook de docuserie over Rusland vond ik geen Russische propaganda. Daarom kan hij een prima speech houden over persvrijheid.
Uit bovenstaande bijdrage:
‘In de Volkskrant verschenen onlangs twee columns waarin het journalistieke gehalte van de docuserie Onze man bij de vijand tegen het licht werd gehouden. De serie gemaakt door Thomas Erdbrink en Roel van Broekhoven zou te veel een propagandastunt zijn voor de Russische overheid volgens Marcia Luyten en Tommy Wieringa.’
en
‘Luyten bleek de hele serie zelfs niet gezien te hebben.’
Wat mij nou zo verbaast is dat niemand hierop reageert. Is dit normaal in de Nederlandse journalistiek, dat je het werk van iemand neerhaalt terwijl je dat werk niet gelezen hebt? Zouden literaire critici ook zo te werk gaan? En vooral: wat zegt dit over de Volkskrant?
Roel van Broekhoven verdedigt Thomas Erdbrinks serie ‘onze man in Rusland’ door te stellen dat Erdbrink doet wat hij in eerdere documentaires ook deed:registreren i.c. slechts laten zien. maar in tijden van een eenzijdige aanvalsoorlog wordt de onschuldige waarnemer een medeplichtige als hij geen stelling neemt. En daarop wijzen Wieringa en Luyten volkomen terecht.Erdbrink probeert boven de partijen te staan maar dat is geen realiteitszin, dat is morele lafheid.