‘Mag ik alsjeblieft de vrouw van Hart de minnaar?’

In de boekhandel trok het feloranje omslag direct mijn aandacht: het roze geabstraheerde gezicht, met madeliefblaadjes als wimpers en tranen. Alleen de titel vond ik enigszins vreemd: Hart de minnaar. In het Engels klinkt deze toch pakkender: Heart the Lover. De titel blijkt te verwijzen naar een zelfbedacht kaartspel, waarin ‘Hart de minnaar’ voor de hartenkoning staat.

Aanvankelijk doet Hart de minnaar denken aan De verborgen geschiedenis (1992) van Donna Tartt, maar dan met meer terloopse seks. Het verhaal begint namelijk op een Amerikaanse campus in de jaren 80, en gaat over een elitaire vriendengroep en een slim buitenbeentje met weinig geld. Op de eerste pagina’s is zelfs sprake van een moord. Deze moordzaak dient hier echter alleen als katalysator voor de ontmoeting tussen de ik-figuur en haar toekomstige minnaars, Sam en Yash, twee beste vrienden. Zij geven haar de bijnaam Jordan.

De hoofdpersoon ‘Jordan’ – wiens werkelijke naam pas later bekend wordt gemaakt – verhuist na haar afstuderen als nanny naar Parijs om een schrijversleven te kunnen leiden. Vanwege alle drama en romance lijkt het even op een aflevering van de Netflix-serie Emily in Paris. Gelukkig is dat maar van korte duur. In het laatste en derde deel krijgt de roman de emotionele lading van Een klein leven (2015) van Hanya Yanagihara. Houd daarom richting het einde een tissuedoos bij de hand (wat je eigenlijk al aan het omslag kunt aflezen).

Als je het plot zou navertellen, klinkt vooral het einde behoorlijk ongeloofwaardig of op zijn minst wel erg toevallig. Door Lily Kings schrijfstijl weet de roman toch een gevoelige snaar te raken. Het lukt haar om gevoelens te vangen in herkenbare details, zoals de verdrietige ik-figuur die in het vliegtuig klem zit tussen twee medepassagiers, die haar geen armleuning gunnen.

Normaal gesproken komt een jij-perspectief al gauw gekunsteld over, maar King weet het op een natuurlijke manier in het verhaal te verweven. Dat blijkt al uit de pakkende openingszin: ‘Je wist dat ik op een dag een boek over je zou schrijven.’ Het jij-perspectief werkt hier verrassend goed, omdat ze het spaarzaam en doelbewust inzet. Het boek leest lekker weg. Misschien zelfs iets té lekker. Als je niet oplet, mis je cruciale ontwikkelingen en blijken er ineens vijf maanden verstreken te zijn. Zo krijgt een personage uit het niets een baan aangeboden, accepteert die en ziet er een paar zinnen later alweer van af. Soms vliegt het verhaal in vogelvlucht voorbij. Voor je het weet is ook een relatie weer aan of uit.

Het korte tweede deel, dat zich 21 jaar later afspeelt, is het meest evenwichtige deel van de roman. Daar krijgen alle onuitgesproken gedachten en gevoelens over het niet-geleefde leven echt de ruimte. Ook komt Kings stijl hier het best tot zijn recht, omdat ze de tijd neemt om de scène zorgvuldig uit te werken. Als lezer ga je vanzelf nadenken: Wat als het leven anders was gelopen? En wat als de personages gewoon beter met elkaar hadden gecommuniceerd?

Hart de minnaar had gerust drie keer zo dik mogen zijn. Men zegt dat goede boeken altijd te dun zijn en slechte boeken te dik. Deze roman voelt aan de dunne kant, vanwege de vele gebeurtenissen en de grote tijdspanne. Ik had graag meer gelezen over Parijs en alles wat zich daarna ontvouwde. Daarom ga ik zeker nog een eerder boek van King lezen, met dezelfde hoofdpersoon en de veelbelovende titel Writers & Lovers (2020). Wie weet houd ik daar een verzadigder gevoel aan over. Helaas oogt het omslag van Writers & Lovers een stuk minder aantrekkelijk. Je kunt nu eenmaal niet alles hebben in het leven.

Elisa Ros Villarte

Lily King – Hart de minnaar. Vertaald door Inge Kok. Meulenhoff, Amsterdam. 254 blz. € 20,99.