Actie, avontuur, en een heleboel andere zekerheidjes

Een stripreeks als Tango bestaat bij de gratie van wat die is: spannende belevenissen van een stugge avonturier waarvan we als lezer niet veel weten. Kort gezegd, de weinig spraakzame Tango verplaatst zich over de wereldzeeën per catamaran, en is vooral te vinden in Midden- en Latijns-Amerika, samen met zijn zeilmaatje Mario. Over beide heren weten we een beetje, maar niet genoeg om precies te doorgronden waarom dingen lopen zoals ze gaan. Zo is er in ieder verhaal een moment dat Tango wordt aangesproken door iemand van een geheime dienst, de politie of een dergelijke organisatie. Zij zorgen er altijd voor dat Tango iets te beleven heeft, al is dat steevast tegen wil en dank.

In dit negende deel van de serie wordt Tango weer opgesnord voor een klus, maar echt: deze keer houdt hij zijn poot stijf. Aan Tango’s lijf geen polonaise. Hij laat zich niet opnieuw voor het karretje spann….. maar wacht eens even? De foto die hem onder zijn neus wordt geduwd van een louche onderaannemer in drugszaken is wel heel frappant. Tango moet zelf ook toegeven: als twee druppels water. De titel van dit album verraadt al het een en ander, maar waar het op neerkomt: Tango moet infiltreren in een duister zaakje. Colombianen willen een drugsroute opzetten tussen Puerto Rico en Florida en broerlief zal dat wel even regelen. Tango, tussen twee vuren, krijgt de opdracht de zaak te saboteren. Spannend, zonder meer, met veel stoere praat, dreiging en pistolengeknal.

Voor het eerst zien we iets van emotie bij de hoofdpersoon en wordt een beetje meer bekend over Tango’s afkomst en achtergrond. Niet dat dat verder zinnig is om te weten, want de verhalen zijn voor bijna honderd procent gericht op snelle actie, goed tegen kwaad en het doorzien van allerlei lepe machtspelletjes. En hoewel de toon van deze recensie tot nu toe niet bijster serieus was, voldoen de scenario’s van Matz (o.a. De Killer, De serpent en de coyote) helemaal aan waar ze voor staan: een uurtje spanning, in een fraaie entourage. Tekenaar Philippe Xavier (o.a. XIII Mystery, Conquistador) leeft zich uit in panoramische havenzichten, broeierige havenstadjes en strandleven. Even belangrijk is de inkleuring van Jérome Maffre (o.a. Stern) die met veel blauwgrijs en oranje-roze een dreigende, donkere sfeer weet te creëren.

Hoewel ieder deel van Tango goed bevalt, dreigt er sleet: het vertrekpunt is altijd hetzelfde. Een verveelde, stille Tango die toevallig ergens voor anker ligt en een Mario die wel zin heeft in iets meer actie. En alsof hij een tracker in zijn broekje draagt, wordt hij altijd gevonden voor weer een klus die hij niet wil. En als alles achter de rug is en de criminelen dood of achter de tralies, dan heeft Tango vooral behoefte aan rust. Veel rust.

Maar hij weet, en de lezer weet: sorry, man, er komt zeker een deel 10 waarin je weer van je bootje wordt gehaald voor een undercoveractie of een infiltratieklus. Vervelend? Hooguit voor Tango, de lezer weet dat het weer een fijn uurtje oplevert. Daar is het voor bedoeld, daarom is Tango een reeks om gewoon alsnog mee te beginnen: twee albums onderweg en je wil ze allemaal lezen. Beloofd.

Stefan Nieuwenhuis

Philippe Xavier & Matz – Tango 9: Broederliefde. Le Lombard. 56 blz. € 9,99.