Gefeliciteerd, je bent nog niet dood!

Wat als het vergaan van de wereld niet de vorm krijgt van klimaatverandering of een nucleaire oorlog, maar van een intergalactische, dodelijke survival-realityshow voor aliens? Die vraag beantwoordt Matt Dinniman op hilarische wijze in Dungeon Crawler Carl. De hoofdrolspeler is natuurlijk Carl, een 27-jarige man die in zijn boxer, leren jack en roze Crocs in het levensgevaarlijke spel belandt, nadat iedereen op aarde die die ochtend om 2.23 uur binnen was meteen stierf. Zijn metgezel is een kat van zijn ex-vriendin Beatrice: een gevlekte pers die in het spel opeens kan praten, genaamd Prinses Donut, de Pluizenbol van Queen Anne.

Prinses Donut praat precies zoals je op basis van haar naam en ras zou verwachten. De arrogante kat heeft geweldige punchlines, zoals: ‘Hoe kan het dat je wat vreemden betreft Sherlock Holmes bent, terwijl juffrouw Beatrice met drie verschillende mannen het bed in dook zonder dat je ook maar iets doorhad?’ De catchphrase van Carl is wat minder origineel, maar blijft in de juiste situatie grappig: ‘Verdomme, Donut!’ Vooral omdat de auteur er zelf met een knipoog naar verwijst.

De spelregels zijn soms lastig te begrijpen, maar dat maakt niet uit: Carl en Prinses Donut weten zelf ook de helft van de tijd niet wat alles betekent. Samen met hen ontdek je gaandeweg de logica achter het spel, behalve wanneer die er simpelweg niet is. De rest van het universum kijkt mee naar de aardlingen, die binnen een bepaalde tijd de deur naar een volgende verdieping moeten vinden, terwijl ze monsters verslaan, wapens verzamelen en proberen een hoger level te bereiken. Het spel zit vernuftig in elkaar, waardoor het vreemd genoeg realistisch overkomt en je toch weet te raken.

Een cynische AI-voice-over voorziet het geheel van gevat commentaar waar veel presentatoren van realityshows nog iets van kunnen leren. ‘Nieuwe achievement! Einzelgänger. Je hebt de dungeon betreden zonder menselijk gezelschap. Heeft niemand je ooit geleerd dat het soms zin heeft om te verdwijnen in de massa? Beloning: Niks! Haha. Je bent er geweest, pipo.’ Het boek laat de mens van zijn donkere kant zien, maar gaat tegelijkertijd over vertrouwen, samenwerking en het vinden van je eigen groep. Vooral de relatie tussen Carl en prinses Donut is interessant, from enemies to friends.

Er vallen heel wat doden en er zijn ontelbaar veel monsters in Dungeon Crawler Carl. Het boek is een mix van Dungeons & Dragons, vanwege de quests en spelmechanismen, The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, vanwege de zwarte humor, en The Hunger Games, vanwege het hoge entertainmentgehalte van elkaar uitmoorden. Het verhaal is vrij absurd, maar als je erin meegaat, is het een knotsgek avontuur op een chopper en moet je regelmatig lachen om de sterke oneliners.

Ik kan niet wachten om het volgende deel te lezen, al bestaat de onafgeronde serie in het Engels uit maar liefst acht boeken, die bovendien steeds dikker worden. Ik weet niet of het gedachte-experiment zo lang leuk en verfrissend blijft, maar ik verlang in ieder geval naar meer. Dit eerste deel eindigt namelijk met een irritante cliffhanger, zoals het een goede realityserie betaamt.

Elisa Ros Villarte

Matt Dinniman – Dungeon Crawler Carl. Uit het Engels vertaald door Jonas de Vries. Mint Books, Amsterdam. 440 blz. € 22,50.