Het hardste oordeel over een boek staat deze week niet in de recensies van de Volkskrant, maar in de column van Sylvia Witteman. Zij las uit nieuwsgierigheid Kieft van Michel van Egmond. Hoewel ze het boek op een aantal punten wel ontroerend vindt, overheersen de minpunten. Door de vele herhalingen wordt Kieft wel wat langdradig. Haar eindoordeel hakt er nogal in ondanks de constatering dat het snel wegleest:

Sommige mensen zullen in zo’n geval het gevoel hebben dat ze ’n lekker boek hebben gelezen. Ik voelde me vooral genaaid. Een klein zetspiegeltje met enorme marges, forse letters, en dubbele regelafstand, ja dan kun je nog best een tamelijk dik boek maken van iets dat in feite weinig meer is dan een ragdun uitgewalst interview.

0