Een whodunnit en een whydunnit ineen

Deel 1 van de verstripping van De naam van de roos eindigde met een meisje dat zich ontkleedde voor Adson, het hulpje van de franciscaner monnik William van Baskerville die in een klooster te maken krijgt met diverse moorden. Deel 2 begint dus met een erotische scène, daar draait tekenaar Milo Manara zijn hand niet voor om. Gelukkig blijft het bij die scène. De rest volgt meer de lijn van het oorspronkelijke verhaal van Umberto Eco. Het is overigens niet toevallig dat juist deze strip bij uitgeverij Prometheus verschijnt, want directeur Mai Spijkers (toen nog werkend voor Bert Bakker) introduceerde dit boek in Nederland waar het een gigantische bestseller werd.

Ik weet niet precies wie tot de doelgroep behoort van deze verstripping van een Italiaanse klassieker. Ik heb de film lang geleden gezien en het boek nog langer geleden gekocht en nooit gelezen. En dan is het verhaal toch wel lastig te volgen. Tip: er is een handige Wikipediapagina, waarin kort het verhaal wordt samengevat. We hebben te maken met strijd tussen pausen in de buitenwereld, ook een strijd om de ware interpretatie van het katholicisme. We hebben binnen het klooster te maken met diverse karakters die elkaar naar het leven staan. De inquisitie komt nog even langs. En, laten we het niet vergeten: er is een gevaarlijk boek aanwezig in de bibliotheek: het tweede deel van de Poetica van Aristoteles. Los van alle zaken die met het geloof te maken hebben: In de naam van de roos is ook gewoon een whodunnit en een whydunnit ineen en dat maakt dat je doorleest.

Net als deel 1 blinkt Manara vooral uit in de karakterkoppen en de platen waarop hij los mag gaan: architectonische constructies en bladzijden waarop enorm veel gebeurt. De twee bladzijden waarop een geloofsstrijd wordt weergegeven met alleen talking heads en heel veel tekst zijn dan weer redelijk saai. Ja, die koppen zijn weer goed getroffen, maar wat interesseert mij al die tekst, dan kun je net zo goed een boek lezen. Het is wellicht vloeken in de kerk, maar in de strip zie ik liever minder Eco en meer Manara in die zin dat je hoopt dat de tekenaar voor meer grafische oplossingen had gezorgd. Elke keer als hij daar wel voor kiest, dan werkt dat beter. Als Adson bijvoorbeeld in slaap valt tijdens het psalmzingen, volgt er een prachtige tekstloze pagina vol droombeelden. Deel 2 is ook meteen het laatste deel, dus je kunt deze set nu samen kopen.

Coen Peppelenbos

Umberto Eco & Milo Manara – De naam van de roos (deel 2). Vertaald door Pietha de Voogd. Prometheus, Amsterdam. 72 blz. € 24,99.