Het is nooit een teken van waardering als een recensent zich afvraagt of een boek uitgegeven had moeten worden. Saskia Pieterse vraagt het zich af in een recensie van Minnaar tegen elke prijs, het dagboek van Hugo Claus over zijn jaren met actrice Sylvia Kristel. Daaruit komt Claus naar voren als een ziekelijk jaloerse man.

Zij is 21, hij boven de veertig. Hij kijkt op haar neer, ze leest De Telegraaf en thrillers, hij een biografie over Goering. Als zij fysiek opgewonden is, vindt hij dat afstotend. Penetratieseks doet haar pijn, dus dat doen ze nauwelijks. Het leidt bij Claus niet tot vragen over zijn eigen kunnen, hij ervaart haar pijn als een krenking voor hem.

Pieterse wil op een gegeven ogenblik zelfs met haar hoofd op de tafel bonken bij het gedrag van Claus. In het voor- en nawoord vergoelijken Robbert Ammerlaan en Erwin Mortier het gedrag van Claus, volgens Pieterse, die opmerkt: ‘Zo kunnen we die gehele generatie mannelijke auteurs psychologisch tegemoetkomen […].’

Als tijdsdocument liet Minnaar tegen elke prijs mij pijnlijk duidelijk zien dat de verheerlijking van het ongrijpbare schrijversgenie nooit zonder prijs was, en dat die prijs niet betaald werd door de auteur zelf.

Lees de hele recensie hier.

(foto: Pot, Harry / Spaarnestad Photo / Rechtenvrij)