Vandaag stond de laatste column van Sylvain Ephimenco in Trouw. Het vertrek bij de krant heeft met de koers van de nieuwe hoofdredactie te maken, schrijft Ephimenco die steeds meer het gevoel kreeg dat hij ‘door een onzichtbare hand achter vijandige linies was gedropt.’ Dat hij op pagina twee schreef en in Italië woonde, was een probleem volgens de hoofdredactie, volgens Ephimenco is de keuze ideologisch.

De betreurenswaardige voorpaginafoto, dinsdag, waarin een gewapende Israëlische soldaat de vlag van Israël in een bord hummus plant, is daar een voorbeeld van. Wanneer verslaggeving ideologisch wordt of obsessionele vormen aanneemt, mijn woorden, is dit een probleem.

Ephimenco kreeg wel het aanbod om na de zomer naar de achterpagina te verhuizen, met de restrictie dat hij niet meer over politiek mocht schrijven ‘en de polemiek die daarbij hoort, na drie maanden een eerste evaluatie en na een jaar de beslissing of de column blijft bestaan.’

Toen kwam de ophef rond mijn column over bevolkingstoename. Talrijke brieven, een hoofdredactionele brief, een giftige column. Overigens blijf ik achter mijn column staan. Twee weken geleden heb ik de hoofdredactie gemeld dat ik na de zomervakantie niet meer voor Trouw wens te schrijven. Deze beslissing werd door de hoofdredactie wel gerespecteerd maar ook niet betreurd.

Onder de column staat nog een laatste opmerking van de hoofdredactie:

We betreuren het dat na 34 jaar zo een einde komt aan de samenwerking. We zijn Sylvain Ephimenco erkentelijk voor zijn columns.

Lees de hele laatste column hier.

(screenshot uit dit YouTube-filmpje)