Nieuws: Dieuwertje Mertens zoekt naar excuus voor Geerten Meijsings seksistische clichés en eendimensionale vrouwbeeld maar kan dat niet vinden
Een kritische bespreking van Geerten Meijsings R.I.P. Gissing deze week in Het Parool. Dieuwertje Mertens begint het stuk nog met het uitspreken van waardering voor Meijsings vroegere werk, maar daarna is er weinig enthousiasme meer te vinden. Mertens richt zich op de manier waarop Gissing en Meijsing naar vrouwen kijken en erover schrijven. Ze haalt aan dat Gissing volgens Meijsing vrouwen idealiseerde en verachtte, en merkt op dat Meijsing zelf daar weinig van afwijkt in zijn boek:
Ook Meijsing beschrijft vrouwen voornamelijk als verzorgers en/of lustobjecten. Over een serveerster: ‘kort rafelig afgeknipt spijkerbroekje, strak in het kruis, de geur van verse oester.’
Dit eendimensionale vrouwbeeld wordt onderstreept door de manier waarop Meijsing al dan niet in parafrase over Gissing en zijn relatie met ‘het zwakke geslacht’ schrijft. Let op: Meijsing gebruikt géén aanhalingstekens en becommentarieert het taalgebruik ook niet. Gissing had al vroeg door waar ‘vrouwen voor dienden’. Zijn tweede vrouw Edith bleek ‘hysterisch’ en ‘totaal incompetent in het voeren van een huishouding’. Dat mag Gissing zo hebben ervaren, maar waarom neemt Meijsing dit kritiekloos van hem aan? Tot zijn eigen verbazing had Gissing ook vrouwelijke lezers. Niet gek volgens Meijsing: Gissing schreef namelijk over ‘typische vrouwenproblemen’.
In R.I.P. Gissing leest Mertens dat Meijsing niet gediend is van moderne vrouwelijk recensenten die op basis van ‘modieuze standpunten van politieke of sociologische aard’ boeken afwijzen. Daar heeft Mertens begrip voor, legt ze uit. Maar, vraagt ze zich af, waarom schrijft Meijsing nu nog zo? ‘Wat is Meijsings excuus?’
Na nog wat kritiek op Meijsings houding in zijn boek luidt Mertens’ conclusie dan ook:
Niet alleen vrouwen hebben inmiddels genoeg van mannen die de getormenteerde kunstenaar uithangen, het gedweep met wat voor échte literatuur door moet gaan en romantische vrouwenhaat. Je kunt Meijsing wel proberen te lezen alsof hij honderd jaar geleden schreef, maar waarom zou je?
Lees de gehele recensie hier.
