De onverwachte verdwijning van de ambiguïteit is wel de lelijkste titel van het jaar zegt Chrétien Breukers in de laatste aflevering van De Nieuwe Contrabas over de laatste roman van Michel Lieuwma. Het boek is niet uitgekomen bij De Arbeiderspers, maar bij uitgeverij Ezo Wolf waar ook werk verschijnt van Sylvain Ephimenco, Arthur van Amerongen en Hans van Willigenburg. De laatste had ook alvast een positieve reactie geschreven naar Otto Wollring, de nieuwe uitgever van Lieuwma en die citeert Lieuwma op zijn beurt in zijn tweet, waarin hij wel met instemming de twee meanderende zinnen Van Willigenburg citeert die als samenvatting en opmaat dienen voor een bespreking in de podcast, maar waarin minder gecharmeerd blijkt te zijn van de kritische kanttekeningen van Breukers.

Ik ga dit zeker TIPPEN, laat @Hanstw aan mijn uitgever @owollring @EzoWolfBooks weten over mijn nieuwe roman, erg goed 👍

Hij vangt het gesprek aan met de volgende samenvatting:

‘Wie zijn roman de titel “De onverwachte verdwijning van ambiguïteit” meegeeft, maakt op zijn minst de indruk niet zomaar een zoveelste kantoorroman, relatiekomedie, actuele satire of activistisch niemendalletje te willen afleveren, en gelet op Lieuwma’s nieuwe boek met deze titel zet hij inderdaad hoger in dan dat: als ik me niet vergis gaat het in deze roman tegelijkertijd over cultuur, originaliteit, geopolitiek en popmuziek en – daaronder – over de nog veel dieper liggende vraag “waar hechten wij betekenis aan en waarom?”. Vooral deze laatste vraag zou tot een rampzalig tractaat kunnen leiden, en misschien zullen sommige lezers Lieuwma’s nieuwe boek als zodanig beoordelen, maar mij, deze lezer dus, lukte het door de groots opgezette zoektocht van Lieuwma geboeid te blijven, deels omdat hij mindere passages godzijdank afwisselt met ontroerende en boeiende, en deels omdat hij zijn materiaal heeft weten op te hangen aan het haakje van de vraag hoe de vroeg gestorven popmuzikant, Richey Edwards van de Manic Street Preachers aan zijn einde is gekomen.’

Het is jammer dat Chrétien Breukers er de hele tijd uitgebreid doorheen zit te kletsen, anders had de positieve leeservaring van Willigenburg wat meer ruimte gehad. Maar: there’s no such thing as bad publicity. Ik lees tussen de regels door. Het werk überhaupt oppakken voor een bespreking is een groot compliment! Dank, heren 🙏🙏🙏

(screenshot uit YouTube-filmpje ‘Ben ik afgedreven?‘)