Deze week had Jamal Ouariachi er genoeg van. College-columnist Ronit van Tijn Palache had in zijn ogen al twee keer met onterechte beschuldigingen geschreven over Antizionisme van Benjamin Moser.

Volgende beschuldiging: Moser zou zich laten misbruiken. Zijn boek en zijn ‘vergaande uitspraken’ daarover in interviews werden ál te gretig omarmd door mensen die dan kunnen roepen: ‘Zie je wel, ZE zeggen het zelf’.
Hierbij knalde mijn brein recht door mijn schedelpan heen tegen het plafond.
Iedereen die weleens publiekelijk kritiek heeft geuit op Israël weet het: binnen de kortste keren word je van antisemitisme beschuldigd.

Vandaag reageert Van Tijn Palache (‘Ik word zelf door velen als (te) kritisch ervaren waar het de Israëlische politiek betreft’) in de krant op de column van Ouariachi na een lange inleiding over zo’n strijd onder collega’s.

Ik weiger me te laten gijzelen in een chantagemodel waarin ik, wanneer ik tot andere conclusies kom dan de columnist of schrijver in kwestie, word weggezet als medeplichtig of als antisemitismebeschuldiger. Geen mens is gebaat bij dergelijke binaire voorstellingen van zaken.

In de NRC schreef Sjoerd de Jong een tweeballenrecensie over Antizionisme onder de kop ‘Benjamin Mosers woeste aanklacht tegen het zionisme ontbeert grijstinten en context’ (in de papieren versie ‘Aanklacht zonder grijstinten’). Die recensie parafraseert Ouariachi op Bluesky als volgt:

“Aardig, zo’n boek over het nazisme, maar ik mis toch een beetje de grijstinten. Je had nazi’s die lief waren tegen hun huisdieren, zoals Hitler, en nazi’s die dat niet waren.”

De Bas Heijne-illusie: dat nuance altijd goed is, zelfs als nuance totale lulkoek is.