De Filmkrant is een onafhankelijk maandblad dat schrijft over arthousefilms. In het nieuwste nummer schrijft recensent Ronald Rovers het redactioneel. Een van Rovers’ opdrachtgevers is Trouw, maar dat zal in de huidige vorm niet lang meer duren, laat hij weten:

Onlangs werd me te kennen gegeven dat ik binnen enkele maanden geen recensies meer kan schrijven in Trouw. Met recensies, wist de hoofdredactie, bereik je geen jonger publiek.

Een boude stelling, waarvan onduidelijk is of ze alleen gevolgen heeft voor de filmjournalistiek van Trouw of ook voor de boekenafdeling. Feit is dat het dagblad vorig jaar de poëziekritiek al de nek omdraaide omwille van de rubriek ‘Gedicht van de week’, waarin iemand uit het literaire veld mag vertellen hoe mooi, bijzonder, levensveranderend en raak een gedicht toch kan zijn.

Rovers is het in ieder geval niet met ‘het realisme’ van de hoofdredactie van Trouw eens:

Idealisme heeft een aura van naïviteit gekregen. Realisme klinkt ferm en stoer. Maar realisme is per definitie iets van het moment, het is kortstondig. Idealisme maakt het mogelijk om verder vooruit te kijken. Om een andere koers te kiezen. Kunst, cultuur en de reflectie daarop zou je kunnen zien als idealistisch, als dromen van wat mogelijk is.
Dat idealisme van, laat ik het ‘vrije ontplooiing’ noemen, heeft zich de laatste decennia steeds verder in de verdediging laten drukken door de schijnbaar onverzettelijke logica van het kosten-batendenken. (…) Maar zoals fundamenteel wetenschappelijk onderzoek de vreemdste nieuwe inzichten kan opleveren, waardoor je in de toekomst misschien toch het aanvankelijk onmeetbare kunt meten – om het even in kosten-batendenken te formuleren – zo creëert een samenleving als geheel de vreemdste en mooiste nieuwe dingen al je je niet laat beperken door wat nu meetbaar en begrijpelijk is.

Lees Rovers’ stuk hier.