Eric de Rooij (1965) schrijft elke twee weken een column voor Tzum. Van hem verschenen de romans De wensvader (2020) en Augustus (2022). In 2023 verscheen Hij/hem. Een ABC van Regenboogboeken.
.
Op een eiland hier ver vandaan Op zaterdag 14 september vond in Kinepolis Utrecht de Europese première plaats van de film Invisible Nation. Een geheime première, onaangekondigd in de filmladder.
Verslaafd aan jou De gevaren van het leven werden mij al op jonge leeftijd bijgebracht. Mijn moeder waarschuwde voor verkeer en onbekende meneren en mijn vader voor karakterloosheid en drugsgebruik.
Uitsluiting Waarom Spanje? Omdat je er als twee mannen onbezorgd hand in hand kunt lopen – mocht je daar behoefte aan hebben – zonder dat je hele lijf en niet
Je moeder interviewen Laatst, onder een etentje, zei Doeke Sijens het nog een keer: ‘Jij moet een moeder-roman schrijven.’ Mocht ik dat ooit doen, dan is Een ander leven van
De (niet-)coöperatieve lezer Vroeger dachten we erg op elkaar te lijken, maar eigenlijk zijn R., en ik heel verschillend. Allereerst in lengte, dat is – vanzelfsprekend – altijd al zo
Wegkijken met Isherwood Ik had mezelf een weekend met Christopher Isherwood gegund. Toevallig verschenen dit jaar heruitgaven van drie van zijn romans in het Nederlands. Vooral naar Een man alleen,
Het plezier van veroordelen Ik dacht aan Alrezi Fazeli Monfared toen ik in de benedenzaal van Rialto de film Terrestrial Verses zag. In negen korte scènes zie je hoe een
Mes, steek, pijn Ik herinner me een moment in de Amsterdamse binnenstad, ergens bij de gezellige Negen Straatjes. Rumoer, een man rende weg. Mensen creëerden, bijna in een natuurlijke en
Ik vergat een man van achtenvijftig In een nacht had ik er een tiental volgers bij. Onbekende namen. Onbekende vrouwen. Jong en aantrekkelijk. Ze leken uit verre landen te komen.
Vacature: Vergilius (m/v/x) Vroeger was ik historicus en vond ik de zin van mijn leven in het verleden. Zelfs de meest zonnige dagen bracht ik binnenskamers door, zittend aan een
Hoe het bij ons thuis gaat Bij het televisieprogramma Van Roosmalen en Groenteman vertelde acteur Huub Stapel dat hij lange tijd op en af verkouden was, het hield niet over.
Weekend in Gent Het motregent als we de auto parkeren in Mariakerke, een wijk van Gent. We zijn met vier. Collega’s toen, vrienden nu. Vroeger waren we met vijf. Voor
Dat kabinet van U Ongeveer op het moment dat Omtzigt de dienstauto van Plasterk leende voor een ritje naar het Haagse Postillion Hotel, stond ik met Frans Timmermans op het
Oxytocine Uit tientallen foto’s, deze. Twee vrouwen, een tweeling. Wat zien zij als ze elkaar aankijken? De ander? Zichzelf in de ander? Zoals zij naar elkaar kijken, zo zou ik
Zo’n boek, over Hilversum Sinds december rijd ik wekelijks op een van NS gehuurde fiets door het dorp van mijn jeugd. Ik kom op plekken waar ik deze eeuw niet
Alleen mysterie De wonderlijkste ontmoeting in de afgelopen maanden was met de man die vertelde een incarnatie te zijn van Federico García Lorca. ‘De dichter?’ vroeg ik hem. ‘Je kent
Wat eens was Er zijn werklui in huis die onze badkamer renoveren. Een transistorradio schalt, er wordt getimmerd, geboord, en continu gemoedelijk gepraat in een taal die ik niet versta.
Uitnodiging voor een moedig bestaan Sinds enige tijd scrol ik me suf op Twitter. Ik lees en kijk veel, geef likes bij tweets over literaire zaken, zet de link naar
Wat ik zeggen wil over Tove Ditlevsen Denk ik aan covid en lockdowns, dan denk ik aan Tove Ditlevsen. Het was december 2020, we leefden in een land van mondkapjes