Nieuws: Jurylid geeft AKO Literatuurprijs-winnaar Connie Palmen een trap na: ‘mooi schrijven, nee dat kan ze niet’
In 1995 won Connie Palmen met haar roman De vriendschap de AKO Literatuurprijs (voorloper van de Generale Bank Literatuurprijs, waarna het weer de AKO Literatuurprijs ging heten, waarna het de ECI Literatuurprijs werd, waarna het de BookSpot Literatuurprijs werd, waarna het de Boekenbon Literatuurprijs is geworden). In de jury zaten Paula D’Hondt (voorzitter),
Doris Grootenboer, Chris van der Heijden, Jessica Durlacher, Marcel van Nieuwenborgh en Frans Roggen. Grootenboer, destijds redacteur bij het AD, klapt nu op haar Facebookaccount onbehoorlijk uit de school en geeft nog een trap na aan de winnaar:
Zoals A.H.J. Dautzenberg in de reacties hieronder al aangeeft: Familieziek verscheen veel later, Indische duinen was het genomineerde boek van Adriaan van Dis. Dit was de shortlist:
Geertrui Daem – Een vader voor Elizabeth (Meulenhoff / Manteau)
Tijs Goldschmidt – Darwins Hofvijver (Prometheus / Bert Bakker)
Connie Palmen – De vriendschap (Prometheus)
Kees van Beijnum – Dichter op de Zeedijk (De Bezige Bij)
A.F.Th. van der Heijden – Asbestemming (Querido)
Adriaan van Dis – Indische duinen (Atlas Contact)
Ook in 1995 liet Grootenboer al van zich horen door al te loslippig in de wandelgangen te zijn. Elsbeth Etty, toen nog schrijvend voor de NRC, tekende op:
Jurylid Doris Grootenboer, kunstredacteur van het Algemeen Dagblad, verklapte in de wandelgangen dat alle zes juryleden zich sterk hadden gemaakt hadden voor één van de zes genomineerde titels. Volgens haar ging de strijd uiteindelijk tussen A.F.Th. van der Heijden en Palmen. Na ‘heel veel discussie’ won Palmen, omdat een aantal juryleden Van der Heijden niet zo zag zitten.
In 2016 won Palmen de Libris Literatuur Prijs voor Jij zegt het. Nu maar hopen dat de juryleden hun mond kunnen houden en niet achteraf hun gelijk willen halen.
(foto Connie Palmen signeert in 1998: Beeldbank De Boer, Noord-Hollands Archief)
Hoe onbelangrijk kan je je in al je tijdelijke belangrijkheid gedragen…
En toch is het ook wel fijn als er zo nu en dan iets lekt uit jury’s. Voor de ene winnaar is het altijd fijn als hij of zij wint, maar voor vele verliezers is het frustrerend om nooit te weten te komen waarom ze naast de prijs grepen.
Tja, dit is wel heel nieuwswaardig. Je mond houden is een kwaliteit.
Familieziek verscheen pas in 2002…
Redacteur bij het AD… Zeer indrukwekkend.
Uitstekend dat men zijn mond niet houdt. Dan hebben literatuurvorsers en literatuursociologen (Sander Bax, jij leest toch mee? ;-)) wat te analyseren.
Dat prijzengedoe is iets merkwaardigs. Zelden krijgt een afwijkend boek een prijs – aldus Oerlemans laatst. Mooie conclusie, en ik denk zij gelijk heeft.
Maar dan komen we op een (lichte) paradox uit: zodra een afwijkend boek een prijs krijgt, wordt het op die wijze gecanoniseerd. In zekere mate. En dan kan/mag het weer.
Ik zit te slecht in mijn Pierre Bourdieu, in deze. Anderen hier hebben hem vast meer/beter gelezen. Wat nu?
Leuke post elders op de site hier over zendingsdrang. Ik herken dingen bij mijzelf. Zaak is ook om als je zendt, niet teleurgesteld te zijn als men je adviezen niet opvolgt. Veel zendelingen hebben hier moeite mee, viel mij op, in mijn lange lange leven…
Zoiets over Connie Palmen schrijven, dan zou ik geen redacteur van het AD kunnen blijven
Darwin’s Hofvijver is nog steeds een prachtig boek. Gaat het schrijvers zó als de vissen in het Victoriameer? Worden de grote drie nijlbaarsen nog wel gelezen?
Afgaand op haar kattenbelletje (kan allemaal inderhaast natuurlijk; er waren tenslotte leven en dood mee gemoeid) is de schrijfstijl van mevrouw Grootenbroer ook niet om te beprijzen. Was haar courant vroeger trouwens niet befaamd om de oliebollen en – haringtest? Over boeken en cultuur hoor je ze veel minder. En nooit om te onthouden.
Nee, ikmoet haar naam natuurlijk wel correct weergeven. Grootenboer.
Uit de reactie van Elsbeth Etty: “Na ‘heel veel discussie’ won Palmen, omdat een aantal juryleden Van der Heijden niet zo zag zitten.” Persoonlijke voorkeur, dat zegt veel/genoeg. Het onderwerp van Asbestemming was destijds onthullend, eerlijk en een verrassende stap in het toen indrukwekkende oeuvre van Adri van der Heijden.
laten we nou eens helder zijn over Palmen (los van deze rel) , net als van Kooten en De Bie; haar schrifturen vervelen en getuigen van een enorm opgeklopt ego. Zelfs Ischa zou zich generen hoop ik. Nobelprijs kandidate ? Filosofie studie staat haar schrijverschap in de weg. Gekunsteld semi intellectueel proza.