Tessa Sparreboom schrijft deze week in haar column in de NRC over de keuze van de CPNB om Peter de Smet (Hendrik Groen) aan te wijzen als Boekenweekgeschenkauteur. Het past volgens haar bij een omslag die heeft plaatsgevonden. Op de website van de CPNB staat te lezen dat de stichting ‘het lezen’ stimuleert en dus niet per se de literatuur. Het lijkt er volgens Sparreboom op alsof dit sinds 2024 wordt geëxpliciteerd:

Dat jaar mocht de hond van de familie Chabot meeschrijven aan het Boekenweekgeschenk. Hoe, dachten ze het jaar erna, kunnen we nog harder rellen? Het werd een sadistische schrijfwedstrijd. Iedere schrijver was vrij om maandenlang onbetaald aan een novelle te werken die wel of niet (maar waarschijnlijk niet) het Boekenweekgeschenk zou worden. En dit jaar, besloot de stichting, moest het maar een rijke bestsellerauteur worden. Jammer dat Lucinda Riley al dood was. Het werd Groen.

Sparreboom koppelt de laatste campagnes uiteraard aan scheidend directeur Eveline Aendekerk, maar ze vraagt zich af of de nieuwe directeur van de CPNB een andere weg in zal slaan qua Boekenweekgeschenkauteur:

Je kunt de literaire wereld nog veel gekker krijgen. Vraag bijvoorbeeld eens een kinderboekenschrijver, of kijk of schrijverskoppel Özcan Akyol en Anna van den Breemer om en om een hoofdstuk willen schrijven. Of laat het geschenk schrijven door een chatbot, die je gewoon alle eerder geschreven Boekenweekgeschenken voert. Verlos de mensen definitief van de illusie dat de Boekenweek nog om literatuur draait.

(Afbeelding: Özcan Akyol en Anna van den Breemer in Vier handen op één buik)