Ik las Het dagboek van Adrian Mole van Sue Townsend voor. Het onschuldige, elfjarige kinderhoofdje zeeg neer op het kussen, terwijl ik met kalme stem over de wederwaardigheden van de 13 ¾ jaar oude Adrian vertelde. Hij had een natte droom gehad. Nee toch, dacht ik al voorlezend. Te laat. Het slapende hoofdje verhief zich. ‘Wat is dat?’ Ik schraapte mijn keel en legde uit. Gesmoord gegniffel in het kussen: ‘Wist ik wel hoor. Wou het eens van jou horen.’