Karel Feenstra (1976) is speechschrijver bij het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat. Sinds 2013 schrijft hij elke week 80 woorden voor Tzum. Hij debuteerde in december 2018 met de bundel Hand schudt hoofd.
Ik las Het dagboek van Adrian Mole van Sue Townsend voor. Het onschuldige, elfjarige kinderhoofdje zeeg neer op het kussen, terwijl ik met kalme stem over de wederwaardigheden van de
‘Krijgt de dwang tot productie (kapitalisme) de taal in haar greep […], dan verkommert ze tot drager van informatie, dat wil zeggen tot puur communicatiemiddel,’ schrijft Byung-Chul Han. De dichtkunst
‘Het fluitje van de conducteur levert niet de kracht die de trein voortstuwt,’ aldus Tolstoj volgens Rudy Kousbroek, door Robbert Dijkgraaf aangehaald in NRC: niet de gril van de despoot,
Ik droomde dat ik met mijn moeder naar een lezing in een grote kerk ging. We waren heel vroeg en konden gelijk doorlopen. Helemaal vooraan vonden we twee mooie plaatsen.
Om ‘inzicht in het eigen profiel’ te krijgen, kunnen basisschoolkinderen in groep 8 een ‘IEP-toets’ doen. Daarmee wordt in kaart gebracht hoe goed de leerlingen zich met taal- en rekenvaardigheden
Toen ik negen was schreef ik Greenpeace een brief. Op tv had ik gezien dat hun schip, de Rainbow Warrior, met een bomaanslag tot zinken was gebracht. Intense verontwaardiging dreef
In De wereld van gisteren kijkt Stefan Zweig (1881-1942) terug op zijn leven tijdens een van de meest tumultueuze tijdperken in Europa. 454 bladzijden puur literair genot, maar ook verontrustend:
Tijdens de drooglegging van Amerika (1920-1933) bloeide de handel in drank als nooit tevoren. Maar behalve whisky en bourbon vloeide er ook veel bloed. Geweld is nou eenmaal het zwakzinnige
De kunstenaar wil het niets laten zien, en creëert daarvoor een omgeving. Bijvoorbeeld: een Antwerps blauw geschilderd paneel waar linksboven en rechtsonder een hoekje uitgezaagd is. De kleur is prachtig,
We gingen naar een live uitvoering van Carl Orffs Carmina Burana. Vriend J, die trakteerde, had ooit tijdens zijn ontgroening in de Ardennen, geknield in de kou, langdurig naar de
Het is koud op de stelling van molen de Walvisch aan het Schiedamse Westvest. In het westen baden de havens in oranje vlammen van een lage zon. In het oosten
De dichter J.C. Bloem kocht altijd maar boeken. Tegen de klippen op. De dozen stonden steeds meer in de weg. Toen hij en Clara (Eggink) een boerderijtje betrokken in Kalenberg
In de trein van Amsterdam naar Hoofddorp is een meisje van een jaar of achttien druk in gesprek met haar vriendinnen. Op het scherm van haar mobiele telefoon wankelt een
Het planetarium van Eise Eisinga in Franeker is een wonder van vernuft en techniek. In het schitterend diepblauw geschilderde plafond van zijn woonvertrek beschrijven zes planeten al 244 jaar, door
Soms grijpt een boek je zo ongenadig bij de kladden dat er niks anders op zit dan doorlezen. Het wonderlijke van romans is ook dat ze maar één dimensie van
Als kerstgedachte wil ik eens een glas kraanwater op tafel zetten. Helder, zoet water dat zich losmaakte uit een zee, opging in een wolk waarin je iemand herkende, bevroor en
Het is een bijzondere magie: tientallen musici die tegelijk hun instrument bespelen en mij daarmee een andere wereld in voeren. De brille van de componist is daarbij conditio sine qua
De jonge Azerbeidzjaanse arts zat op een stoel in het Spinozahuis aan de Paviljoensgracht in Den Haag. Filosofie voerde hem naar Den Haag. Geneeskunde was zijn roeping, Spinoza zijn bestemming.