In de rubriek De Klapstoel van Het Parool vertelt Rob van Essen over zijn ziekte MS. Lezers van de column van Lize Spit in De Morgen wisten al dat er iets aan de hand was, want vorig jaar schreef ze:

R. en ik leggen onze vaste Oostendse wandelroute af. Het afgelopen jaar is die steeds korter geworden, door een ziekte, die op scans te zien is als kleine vlekjes in zijn hersenen, vlekjes die de dokters nog niet hebben weten te bestrijden met een behandeling.

In Het Parool vertelt Van Essen aan Anna Herter:

Het begon met tintelingen in mijn linkerbeen, toen kreeg ik last van mijn linkerhand. Lang kreeg ik geen sluitende diagnose, maar kortgeleden bleek het een vorm van MS te zijn.

Het gaat langzaam slechter, maar ik functioneer nog zelfstandig. Ik kan geen lange strandwandelingen meer maken, fietsen lukt helemaal niet. Ik heb nooit de illusie gekoesterd dat ik totaal onbeschadigd de eindstreep ga halen. Je krijgt toch wel iets. Het krijgen van deze ziekte was een soort opluchting: dit is het dus. Dat ze er niets aan kunnen doen, maakt het ergens ook makkelijker om er stoïcijns over te zijn.

Lees het hele stuk hier.