Ineens is de basisschooltijd voorbij. Voor het laatst fiets ik met onze dochter mee naar haar school. Het afscheid van een tijdperk. Het is heet en droog, net als in mijn geboortejaar. De zon brandt alles weg: onschuld, zorgeloosheid, jeugd. Op dorre, gloeiend gele grond moeten we verder. We zeggen niets, fietsen onze vaste route. Ik kijk even opzij, naar ons knappe kind. Het is ook mooi, die groei. Maar in stilte voel ik hoe er iets in mij sterft.