Uitgeverij Van Oorschot laat weten dat Frida Vogels gisteren op 96-jarige leeftijd is overleden.

In 1994 won Vogels de Libris Literatuur Prijs met De harde kern deel 2 (Met zijn drieën). De volstrekt publiciteitsschuwe Vogels was een onverwachte en atypische winnaar. Haar werk kenmerkt zich door bloedeerlijke en soms harde en confronterende introspectie: wie ben ik, waarom leef ik zoals ik leef? In 2005 begon Uitgeverij Van Oorschot met de publicatie van haar dagboeken, een monument van gedurfde en scherp geschreven zelfbeschouwing dat een schare trouwe fans had, tot ze in 2014 besloot van haar dagboeken niets meer te zullen publiceren. Er waren toen elf kloeke delen verschenen onder de scrupuleuze redactie van uitgever Gemma Nefkens. Frits Abrahams schreef over Vogels: ‘Ik heb haar lief. Om de onbarmhartige openheid waarmee ze over zichzelf en haar omgeving schrijft. Ik ken geen andere schrijver die zóver durft te gaan.’

Vogels vertaalde werk van Italiaanse auteurs als Salvatore Satta, Primo Levi, en Cesare Pavese. Haar vriendschap met Han en Lousje Voskuil speelt een rol in de dagboeken van zowel Vogels als Voskuil. Ze was tot het eind toe helder en tot enkele dagen voor haar dood bezig met een voorwoord voor Ik ben te moeilijk, de brieven van J.J. Voskuil aan diens vader, waarvan ze het manuscript las en waarin ze veelvuldig voorkomt.

Na haar dagboeken deed ze nog twee fraaie portretten het licht zien, Tante Lucietta en De vader van Artenio. In 2024 verscheen ten slotte In den vreemde. Kronieken, een schitterend sluitstuk op haar oeuvre waarin autobiografische teksten, brieven en portretten in een bezield verband bijeen waren gebracht. Na verschijning liet ze de uitgeverij weten dat ze het geen goed boek vond, maar na verschillende herlezingen stelde ze haar beeld bij en was ze toch tevreden. Het is dit soort eerlijke beschouwing die Vogels tot een unieke stem in de Nederlandse literatuur maakte.

Foto: © Thomas van Grafhorst. 31 mei jl. in haar huis is Bologna. Ze bladert in het typoscript van Ik ben te moeilijk, de brieven van Voskuil aan zijn vader