Jacht op het adoptiekind

Als haar adoptievader overlijdt, staat Nia er alleen voor. Haar adoptiemoeder is al veel eerder overleden. Het enorme huis van haar vader, de zaak van haar vader en de grote erfenis zorgen er meteen voor dat er kapers op de kust zijn. Haar vader ligt nog maar net in het graf en de bedreigingen komen al binnen. Wie is er op haar geld uit: Karina, de vrouw die pas laat een vriendin van haar vader werd, haar vriend? Yvon van het werk? Familieleden die ze al lang niet gezien heeft? Haar gokverslaafde bijna ex Sander? Marcella Kleine uit Diever weet dat je vanaf het begin van een thriller een aantal mogelijke verdachten moet introduceren om de spanning op te voeren.

In De adoptie worden we vanuit het heden teruggevoerd naar begin jaren tachtig waarin Hannah en Paul hun adoptiekind ophalen uit Indonesië. Als er niet lang daarna berichten verschijnen over handel in baby’s, wil Hannah terug naar Indonesië om uit te vinden of haar adoptiekind Nia ook op die manier verhandeld is. De tweede reis loopt uit op een deceptie.

Het is een interessant thema dat Kleine te pakken heeft en het valt op dat ze couleur locale van Indonesië, waar ze drie jaar gewoond heeft, beter in woorden weet te vangen dan de ruimte-elementen in Nederland. Het huis waarin Nia woont is groot, maar je krijgt nauwelijks een indruk van de inrichting van de woning of van het kantoor waar ze naartoe gaat, al heb je geen enkel idee wat ze daar doet. Er is op een gegeven ogenblik sprake van een fabrieksterrein en een verlaten vuurtoren, maar die beschrijvingen blijven allemaal inwisselbaar.

Het onderwerp adoptiefraude is dan wel intrigerend, de stilistische kwaliteiten van Kleine zijn dat minder. Nu wordt daar door thrillerlezers over het algemeen minder waarde aan gehecht, maar het verhaal loopt weer over van de fronsende wenkbrauwen, schuddende hoofden en harten die in de keel kloppen. Daarnaast wordt elk gevoel letterlijk beschreven: soms een paar gevoelens in één zin. Kleine is van de school tell, don’t show. En dan krijg je zinnen als: ‘Het verdriet heeft vanbinnen een krater geslagen.’ Of: ‘Het gemis van Bambang had al een gat in haar hart geslagen, maar nu brandt haar ziel van verdriet, schuld en schaamte.’ Of: Mijn hart begint sneller te kloppen en de misselijkheid wordt erger. Paniek en angst benemen me alle moed.’ Als lezer hoef je zelf niets meer te voelen en de afloop – vele ontvoeringen, doden en misverstanden verder – laat je volledig koud.

Coen Peppelenbos

Marcella Kleine – De adoptie. De Crime Compagnie, Amsterdam. 286 blz. € 21,99.

Deze recensie verscheen eerder in het Dagblad van het Noorden op 24 juli 2026.