Deze recensie van Koortsgloed komt uit 2006.

Wel of niet

Misschien is Koortsgloed een echt vakantieboek voor vrouwen, eentje dat je op het strand leest waar je eigen man of vriend net een drankje haalt en je dromerig over de zee staart. Net zag je daar een prachtige man met een krachtige duik in de branding verdwijnen. Maar mannen kunnen er ook bij wegdromen, zeker wanneer schrijfster Marieke Groen ons een inkijkje geeft in de vrouwenziel. Er is veel damesromannerigs in dit boek, maar net niet te veel.

Moira is redactrice bij een damesblad, er zit behoorlijk wat sleet op haar relatie met Koen en ze besluit enkele maanden naar Egypte te reizen als vrijwilligster bij een opgraving in het Dal der Koningen. Je kunt wel ongeveer uittellen wat daar gebeurt. Er zijn mummies, er zijn oplichters, er is een professor, er zijn geheimzinnige gebeurtenissen en er komt een man in haar leven met wie ze het tot volle tevredenheid doet.

Stof te over voor een romannetje met alle clichés, zou je denken, maar Groen weet wel wat klippen te omzeilen. Ze maakt van Egypte bijvoorbeeld niet een geheimzinnig oosters land waar alle vrouwen buikdansen of gesluierd rondlopen en de mannen vreemde mutsen dragen en zich met ‘effendi’ laten aanspreken. Ze geeft een geloofwaardig en tamelijk realistisch beeld van het huidige Egypte.

Ook van het archeologisch werk probeert ze een realistisch beeld te geven, met veel afzien in de hitte en weinig vondsten van indrukwekkende gouden grafkisten. Ook de liefdesgeschiedenis is niet zweverig. We krijgen de beklemde overwegingen van de heldin over de ontrouw aan haar Koen uitvoerig voorgeschoteld. Moet ze het nu wel of niet met Omar doen? Het wordt natuurlijk ‘wel’, anders heb je geen verhaal en als je het goed bekijkt draait het boek vooral over gepeins rondom trouw en overspel. Die Moira is bepaald niet een sterke heldin die zich geen bal van iemand aantrekt en alleen haar eigen regels naleeft.

Ze is zelfs merkwaardig onzeker, loopt heel wat over zichzelf te tobben en verzint allerlei rationalisaties om het later toch allemaal in Nederland aan Koen uit te kunnen leggen. Om het dan goed te kunnen maken. Groen maakt van Koen iemand die precies doorheeft waar het bij Moira aan schort (haar onzekerheid) en haar alle ruimte geeft.

Ik merk dat ik de vorige drie zinnen helemaal in het jargon heb geschreven van deze roman, het is zowaar besmettelijk, dat is een verdienste van de schrijfster, ik begon mee te leven. Ik zat ook wel te grinniken over een zwaar aangezette pornografische scène waarbij Moira het wellustig met twee heren tegelijk doet en Groen alle clichés van dit genre uit de kast haalt. Die Moira (en die Marieke Groen), dacht ik, toe maar.

Voor een bijzondere stijl hoef je dit boek niet te lezen. Groen schrijft recht toe recht aan proza dat het niet moet hebben van stijlbloempjes. Ik vermaakte me wel met het getob en gedoe van deze heldin die al na een paar mooie en lieve woorden van Koen of Omar direct begint te smelten. ‘Zijn stem is als een warme douche. Ik wil dat hij nooit meer ophoudt met praten.’ En die de hele tijd over zichzelf loopt te reflecteren. Wanneer ze bepeinst dat ze misschien nieuw ondergoed moet kopen denkt ze direct daarop: ‘Dit doen vrouwen die vreemd gaan. Die schaffen nieuw ondergoed aan. Fuck. Ik begin een cliché te worden.’ Maar zover komt het net niet.

Kees ’t Hart

Marieke Groen – Koortsgloed. Nieuw Amsterdam, Amsterdam. 256 blz.

Deze recensie verscheen voor het eerst in de Leeuwarder Courant op 4 augustus 2006.