Op de site van de Nederlandse Boekengids staat een essay van Maria Vlaar over schrijversweduwen en vrouwelijke biografen. Als biograaf van Joost Zwagerman heeft ze de nodige (en nogal tegenstrijdige) kritiek over zich heen gekregen van zijn laatste vrouw en zijn ex-vrouw. Vlaar vergelijkt haar boek met biografieën van mannelijke auteurs. En reageren weduwnaars anders dan weduwen? Vlaar is niet alleen biograaf, ze is ook weduwe van de in 2014 gestorven dichter Erik Menkveld. Vlaar zit net een paar weken in de rouw als ze bericht krijgt van Wouter van Oorschot:

Hij wilde van mij de rechten om Eriks eerste twee dichtbundels die bij een andere uitgeverij waren verschenen te herdrukken, want op boekwinkeltjes.nl werden ze inmiddels voor honderd euro verkocht. Ik gaf de voorkeur aan de uitgave van een nieuwe, vierde dichtbundel, waarvan het manuscript min of meer afgerond klaarlag op Eriks bureau toen hij stierf, of een complete Verzamelde gedichten. Wouter van Oorschot schreef mij echter terug dat hij wist wat Erik gewild zou hebben – beter dus dan ik, die tweeëntwintig jaar lief, leed, huis en kinderen met hem had gedeeld.
[…]
Ik voelde dus een kleine, venijnige maar uiterst verantwoordelijke Mieke Vestdijk in mij opstaan. En besloot een bevriende uitgever – een man natuurlijk, want die hebben de naam minder emotioneel te zijn – te vragen om te onderhandelen met Wouter van Oorschot over Verzamelde gedichten waarin ook die vierde dichtbundel werd opgenomen. Zo geschiedde.

Onlangs verscheen het boek Ratatouille van Nop Maas, waarin Wouter van Oorschot ook al geen fraaie rol speelde.

Lees het hele artikel hier.

(foto Mieke Vestdijk: Bogaerts, Rob / Anefo / Nationaal Archief, CC0)