Een gruwelijke stripclub die misschien niet eens bestaat

Katie Skelly slaat weer toe. De Amerikaanse stripmaker vestigde haar naam met het uitgesproken zwarte en naargeestige Maids uit 2020, een even gruwelijke als schitterende strip over het waargebeurde verhaal van de moordpartij die de zussen Christine en Lea Papin in 1933 pleegden. Aan de opvolger van Maids, het surrealistische Heaven, is niets waargebeurd. Het is een curieus verhaal over de stripclub Heaven waar allerlei bovennatuurlijke zaken plaatsvinden. Tussen 2020 en vorig jaar publiceerde Skelly in eigen beheer meerdere nummers van haar comic Heaven, waarin naast andere strips ook het gelijknamige verhaal is opgenomen.

Een groepje middelbarescholieren verveelt zich en de oudste, ze is net achttien, wordt op onderzoek uitgestuurd. Ze hebben gehoord van een stripclub waar rare zaken gebeuren, maar zeker weten doen ze het niet. Ze laten zich daarbij leiden door reviews online die enerzijds jubelend zijn en anderzijds kortaf: de zaak is gesloten, er is niets meer gaande. De ene zegt dat de gigantische neonverlichting in de vorm van omgekeerde hoge hakken onmisbaar aftekent tegen de woestijnachtergrond. De ander noemt dat een luchtspiegeling, een zinsbegoocheling. Hoe kan dat? De achttienjarige Dolly mag de kastanjes voor haar nieuwsgierige vriendinnen uit het vuur halen.

Genoeg haakjes voor veel gekte. Skelly weet er nog een paar aan toe te voegen: Dolly namelijk heeft het thuis niet gemakkelijk en dat ettert door in haar dagelijkse doen. Ze is – anders gezegd – vatbaar, en dat blijkt al snel. Bij de eerste ontmoeting met een gezichtloze figuur (we horen alleen een stem) wordt ze de deur gewezen. Door haar beugeltje ziet ze er veel te jong uit, al was het Dolly er niet om te doen in Heaven te gaan werken. De dag erna keert ze terug, zonder beugel, en mag ze auditie doen. Maar waarvoor eigenlijk?

Vanaf dan wordt het een vreemde geschiedenis die Skelly uitwerkt in haar kenmerkende primitieve tekenstijl: houterig, op het knullige af, maar al stukken uitgewerkter dan haar vroegere strips. Belangrijker is dat het beetpakt: de dialogen zijn bijvoorbeeld steengoed. De vriendinnen praten naturel met elkaar, in een quasi-verveelde toon die cool klinkt. Ze vallen elkaar voortdurend aan zonder dat er echt iets achter zit. Het raakt Dolly niet, zij lijkt in de ban geraakt van wat er in Heaven gebeurt. Wat dat is weet zij niet, en de lezer ook niet. Gaandeweg komen er wel wat ideetjes bij haar op, maar steeds als je het idee hebt wat het is, verandert de situatie en wordt het anders: sadistischer, vreemder en beklemmender.

Op dat verhalende niveau laat Skelly zien dat ze veel in haar mars heeft. Misschien handig om in dat verband te vermelden dat ze geen onbekende is in de Amerikaanse stripcultuur: Skelly, die is getrouwd met Love and Rockets-auteur Jaime Hernandez, schrijft sinds 2014 over strips in het gerenommeerde stripinformatietijdschrift The Comics Journal. Samen met collega-striptekenaar Sally Madden presenteert ze de podcast Thick Lines.

Heaven is niet net zo goed  als Maids, omdat het met amper 100 pagina’s aan de korte kant is. Het horrorelement raast, zeker naar het einde toe, behoorlijk snel, terwijl het in beginsel baat heeft bij geleidelijkheid en een trage ontwikkeling van het mysterie. Niet dat het verhaal afgeraffeld wordt, maar het angstaanjagende wordt opgejut en dat doet het gevoel geen goed. Toch pakt het je vanaf de eerste pagina vast, vooral omdat de schokkende proloog meteen de toon zet. Drie kwartier later laat het je achter met een nerveus lachje. Wat was dit?

Stefan Nieuwenhuis

Katie Skelly – Heaven. Fantagraphics. 102 blz. hardcover. € 19,99.