Filmpje: Connie Palmen in Buitenhof over de zielige reacties van critici op Johnnie Walker
De Randstadcritici waren niet zo lovend over Johnnie Walker, de nieuwe roman van Connie Palmen. In Buitenhof vertelt Palmen over haar nieuwe boek en de ontvangst.
Joost Vullings: Ik zie bij de literaire critici dat er een soort discussie is: wat is het nou? Is het nou een roman is het een memoir.
Connie Palmen: Ja, het is zielig.
JV: Daar zit niet mijn kennisexpertise.
CP: Nee, nou duidelijk bij de mensen die erover schrijven ook niet.
Ik vond Jonnie Walker erg knap en moedig, en zag overeenkomsten met de scherpte van Hilary Mantels memoir (De geest geven). Weten wanneer en hoe bepaalde eigenschappen van jezelf zich openbaarden is een indrukwekkend talent, en zeker niet iedereen gegeven. Minder vond ik de passages over seriemoordenaars, daar bekroop mij onbehagen en dat wil ik niet in mijn hoofd, maar dat is puur persoonlijk. Het bewijst daarentegen wel hoe ‘heads on’ Palmen is, en het doet niets aan de hoge kwaliteit van dit boek af. JW is beslist bijzonder, interessant en een hele prestatie.
Ik heb alles van Connie Palmen gelezen, en ik vind Johnnie Walker haar beste boek tot nu! De lange periode waarin er geen roman verscheen heeft geleid tot een verscherpt stilistisch vermogen, en een openheid, directheid. Ik denk dat enkele recensenten het boek niet begrepen hebben, of het oppervlakkig hebben gelzen.
Een beetje whisky liefhebber drinkt toch single malts of ben ik nou gek
Een aantal goed beargumenteerde recensies heeft me overtuigd: ik laat deze beker aan mij voorbij gaan. Er is genoeg te lezen.
Er zijn zoveel schrijvers die hun eigen naam en persoon inzetten in wat zij een roman (dus een fictie) inzetten: Gerard Reve, Abdelkader Benali, P.F. Thomése, Pol Hoste. Dat betekent niet dat zij alles uit het echte leven 1 op 1 overnemen en het “dus” een memoir of dagboek is, zelfs als deze schrijvers ruim uit “echte gebeurtenissen” putten. De kern van fictie is nu juist een (serieus) spel met de werkelijkheid spelen, een spanningsveld creëren tussen waarheid en verdichting. Zeuren over het labeltje slaat dat spel dood.