Chrétien Breukers schreef op Substack een negatief stuk over de katholicismebeleving van Christophe Vekeman aan de hand van éen derde deel van diens boek Het gebeurt, het gebeurt elke dag. Even later kwamen ze elkaar tegen in Gent, vertelde Breukers vorige week al in De Nieuwe Contrabas:

Daar heb ik Christophe Vekeman ontmoet. Dat was ook wel bijzonder. Die had ik niet lang daarvoor zeg maar ondergeploegd in een stuk van mij, dus ik maakte me wel een beetje zorgen toen ik hem zag daar. Maar dat ging helemaal prima. We zijn helemaal goede vrienden.

(…)

[H]et gaat nu helemaal goed en we gaan bier drinken als ik de volgende keer in Gent ben.

In een reactie op Substack biedt Vekeman echter een ander perspectief op de ontmoeting. Hij is helemaal klaar met Breukers:

Wat ben je toch echt een sukkel, beste Chrétien. Twee dagen na het posten van je zinnen over je zogenaamde angst om mij uit beleefdheid de hand te moeten schudden, zie je me toevallig op een feestje, snel je met open armen en allerhartelijkst naar mij toe en val je me haast om de hals, – ik had je zelf niet herkend. En nog eens: wat ben je toch een sukkel, beste Chrétien, dat je een bespreking wijdt aan het eerste deel van een uit drie delen bestaand boek waarvan de volledige lectuur je ondertussen hopelijk duidelijk heeft kunnen maken hoe voorbarig en zelfs belachelijk je bovenstaande bemerkingen wel degelijk waren en zijn. Enfin, dag hoor, mijnheer Breukers, doei. En laat mij bij een volgende gelegenheid maar met rust. Ik zal je niet langer uit beleefdheid wel een halfuur lang te woord blijven staan. Je bizarre uitnodiging, aan het einde van onze ontmoeting, om samen eens iets te gaan drinken te Gent, sla ik bij dezen definitief en met de grootste nadruk af.

Breukers reageert dáárop dan weer met: ‘Laat ons bidden, ook voor Christophe.’ Het is hopen dat deze godsdienststrijd een van de minst bloederige uit de geschiedenis blijkt.

(Afbeelding: Christophe Vekeman leest voor uit eigen werk)