In navolging van Kees ’t Hart, die al dan niet ten onrechte lauwtjes was geweest over Aan het einde van de oorlog van Bert Natter, toont ook Chrétien Breukers berouw over zijn bespreking van een boek. Het gaat om In mijn hoofd zwemmen vissen van Tom Wouters, dat op 8 juni besproken werd in De Nieuwe Contrabas met weinig loftuitingen. Dat kon wel een tandje minder, vindt Breukers achteraf:

Wat wel kan, is lichte spijt hebben. Over een bespreking bijvoorbeeld. In aflevering 221 bespraken we het debuut van Tom Wouters: In mijn hoofd zwemmen vissen. Wat los, bijvoorbeeld op Facebook of Substack, vermakelijke verhalen zijn, vond ik in één boek toch een beetje te weinig. Overdaad schaadt, soms. Ik liet me tijdens de bespreking ook lekker meeslepen door Hans, die het boek in een paar zinnen de grond in timmerde.

Enfin. Berouw komt na de zonde, ik weet het. Na mijn bespreking las ik een paar mooie verhalen van Wouters en elke keer voel ik dan de spijt door mijn ruggengraat trekken. Wat heb ik gedaan? Waarom? Er zijn auteurs die het meer verdienen, et cetera en zo voort. Ik ben niet altijd een dappere criticus en je zult zien dat ik over een jaar of twintig, als Wouters inmiddels een lichtend baken is in de Vlaamse en Nederlandstalige literatuur, nog steeds met die spijt in mijn lijf zit.

Op Substack reageert Wouters met: ‘Dat hoefde je niet te doen, maar ik ben wel blij om het te lezen.’

Vervolgens ‘timmert’ Breukers in zijn Substack-blog alweer de volgende auteur de grond in, namelijk Judith Herzberg (‘Nu Remco Campert is weggevallen als knuffelbejaarde, vervult Herzberg die rol. Kijk, ze kan nog lopen. Hela, zelfs praten gaat nog! En hoor eens wat voor een leuke woorden uit die gerimpelde mond komen!’), en ook de vete met Michiel Lieuwma krijgt in zijn laatste stuk een nieuwe episode.