We hadden de column van Jamal Ouariachi in Trouw over het hoofd gezien deze week, maar de lezerspost (twee negatieve ingezonden brieven, één positieve brief) houdt ons weer bij de les. Ouariachi stelt de witheid in de letteren aan de kaak, in het Boekenweekgeschenk Piaggio van Hendrik Groen (‘een raszuiver staaltje Nederlands cultuurgoed’) en in de bestsellerlijst.

De hoofdpersonen heten Marieke en Anton (een naam die ik altijd direct associeer met NSB-leider Anton Mussert, maar goed) en verder passeren er personages met namen als Lidy en Wendy. In het hele boekje komt geen Turk, Ghanees, Surinamer, Syriër of Argentijn voor. Er wordt geen chicken tandoori gegeten en ook geen couscous, de wereld van Piaggio reikt niet verder dan Duitsland en Italië (‘het land van de maffia’). Moslims, Joden of boeddhisten bestaan niet in het Almere van Marieke en Anton.
Hendrik Groen beschrijft de ultieme droomsamenleving van partijen als PVV, BBB en FVD.

Ouariachi kijkt vervolgens naar de bestsellers in de Bestseller 60 en ziet daar ook alleen maar witte namen, waarbij hij voor het gemak Annejet van der Zijl met De zwevende wereld en Forugh Karimi met In mijn ogen draag ik wolken maar even overslaat.

Ook het CPNB krijgt nog een sneer:

Een club als Boekenweek-organisator CPNB weet heus wel wat de inheemse Hollandse lezer wil: niet óók nog een tsunami van fictionele allochtonen op de boekpagina’s. Daarom is het Boekenweekgeschenk de afgelopen vijftig jaar slechts twee keer door niet-witte, pardon, niet-blanke auteurs geschreven: Salman Rushdie in 2001 en Kader Abdolah in 2011.