Trouw was van het weekend al niet lovend over het Boekenweekgeschenk van Hendrik Groen: ‘ook modale of zelfs beneden-modale literatuur mag meedoen‘. Volgens Marja Pruis in De Groene was Piaggio zelfs ‘een belediging voor de smaakpapillen‘.

De twee grote dagbladen sloten zich daarbij aan. Thomas de Veen oordeelde in de NRC met twee ballen (toch één bal meer dan Herman Koch kreeg):

Als verhaal is Piaggio tamelijk duf, maar ook krakkemikkig. […] Ook als Groen met Piaggio niets belangwekkends te zeggen heeft, niets meer wil bieden dan een lach en een traan voor tussendoor, had hij beter werk mogen leveren. Hij had zijn personages serieuzer mogen nemen, in plaats van te schrijven dat Anton op een boos moment „als in een tekenfilm, een gebalde vuist in de lucht stak”; want allemachtig, dit ís toch geen tekenfilm? Aan Piaggio zit kraak noch smaak.

Lotte Krakers is in de Volkskrant ook niet bepaald lovend:

Toegankelijkheid en herkenbaarheid, Piaggio is duidelijk naar die waarden geschreven. De Smet gaat zo ver voor de lezer door de knieën dat hij omvalt. Dat klein-Nederlandse, het knullige, het nodigt bijna uit tot een ironische lezing van dit boekje, met al die voorspelbare grapjes over kringverjaardagen en vrouwen met kortpittige kapsels.

Arjan Peters is in HP/De Tijd snoeihard in zijn oordeel:

De CPNB wil altijd graag een geschenk dat geschikt is voor alle soorten lezers, maar bedient dit keer uitsluitend het imbeciele segment.

In de Leeuwarder Courant en het Dagblad van het Noorden ontvangt Piaggio één ster. De uitgebreide versie van dat stuk staat hier.

Nico Voskamp is op de site van de Boekenkrant ook niet heel enthousiast en geeft twee sterren:

Ondanks die prettige verkoopcijfers moeten we concluderen dat Piaggio een te dun verhaal is. Er is weinig tot geen spanningsboog, er gebeurt hoegenaamd niets, laat staan iets dat naar een verrassing of originaliteit leidt. De schrijver tilt het verhaal geen moment boven het voorspelbare uit. En dat leidt onvermijdelijk tot een teleurstellende leeservaring.

Is er dan niemand die kan genieten van Piaggio? Mirjam van der Sleen in het Reformatorisch Dagblad wel:

Dat resulteert in een hartverwarmend verhaal, doorspekt met autopech, ongemakkelijk dicht tegen elkaar aan zitten en verlegen gesprekken. Twee mensen die niet kunnen geloven dat een ander hen interessant vindt en desondanks interesse voor elkaar opbrengen – het ontroert.

Hendrik Groen moet het vooral van de christelijke mannenbroeders hebben, want in het Nederlands Dagblad zijn ook positieve geluiden te horen. Recensent Leendert Torn:

Literaire pretenties heeft het verhaal niet, dus je hoeft ook geen literaire meetlat te hanteren. Je kunt gewoon lekker doorlezen, slingerend langs de gewichtige pieken van het literaire Alpenlandschap.